Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Πρὸς τὴν Σ(εβαστὴν) Δ(ιοικητικὴν) Ἐπιτροπήν Μὲ [[ἀπὸ]] προλαβούσας μου [[εἰδοποιήθη]] πρὸς τὴν Διοίκησιν [[τὸν σκοπὸν τῆς ἐντεῦθεν διαβάσεως μας, καὶ ὅτι φθάσαντες καὶ ἐνταῦθα καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι οἱ εἰσβάλοντες κατὰ τοῦ Φονιᾶ καὶ τὸ Μπουγιάτι ἐχθροὶ ἐπέστρεψαν εἰς Τριπολιτζᾶν ἠναγκάσθην νὰ παραμείνω ἕως νὰ ὁδηγηθῶ ἀπὸ τὰ κινήματά των]] εἰδοποίησα [[περὶ]] τοῦ ἱππικοῦ τοῦ τε τακτικοῦ καὶ ἀτάκτου τὴν κατάστασιν ὅτι μετὰ δευτέραν μάχην [[μετὰ]] ἔμειναν χωρὶς πέταλλα τὰ περισσότερα ἄλογά του [[ἀνέφερα πρὸς τὴν Διοίκησιν]] καὶ ἐζήτησα νὰ σταλῶσι δι’ αὐτὸ χίλια πέταλλα καὶ δέκα χιλιάδες καρφιά. Ὅθεν ἐπειδὴ αὐτὰ δὲν ἐστάλησαν καὶ τὰ ἄλογα δὲν ἦσαν εἰς κατάστασιν διὰ νὰ ἐκστρατεύσουν ἔδωσα τὴν ἄδειαν ἀπερνῶντας ἐντεῦθεν εἰς τοὺςἀρχηγοὺςαὐτοῦ νὰ εἰσέλθωσι νὰ φροντίσωσι δι’ αὐτὰ καὶ νὰ ἐξέλθωσι τὴν ἄλλην ἡμέραν· ἀλλ’ αὐτοὶ καὶ μετ’ αὐτοὺςεἰσελθόντες καὶ ὅλοι οἱ ἱππεῖς εἰσέτι δὲν ἐξῆλθον. Καὶ περὶ τοῦ τακτικοῦ πληροφοροῦμαι ὅτι διατάττεται νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν συνταγματάρχην Φαβιέρον [[καὶ ὅτι τὸ δέ]] τὸ δὲ ἄτακτον ἑτοιμάζεται νὰ ἐκστρατεύσῃ. Σ(εβαστὴ) Διοίκησις, μικροὶ ἀκροβολισμοὶ αὐτοῦ τοῦ ἱππικοῦ μετὰ τῶν ἐχθρῶν ἦσαν προμηνύματα καὶ ἐλπίδες μεγάλες ἀκολούθων λαμπρῶν νικῶν. Ὅταν τὸ τακτικὸν ἀπέλθη εἰς τὴν Στερεὰν Ἑλλάδαν καὶ τὸ ἄτακτον μείνη εἰς τὴν Πελοπ(όννησον), τότε ἀμφότερα γίνονται ἄχρηστα. Ἡ ἀνάγκη ἐπὶ τοῦ παρόντος εἶναι μεγαλειτέρα εἰς τὴν Πελοπόννησον. Διὰ ταῦτα παρακαλεῖται ἡ Σ(εβαστὴ) Διοίκησις νὰ ἤθελε διατάξη καὶ τὸ [[ἄτ]] τακτικὸν νὰ ἐξέλθη μετὰ τοῦ ἀτάκτου νὰ κινηθῶμεν ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ. Τὰ ἄλογα εἶναι ἱκανὰ διὰ πόλεμον καὶ τὰ τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἔχουν καμμίαν σύγκρισιν μ’ αὐτὰ καὶ ἄν ὁ κ.συνταγματάρχης προφασιολογηθῇ ὅτι δὲν εἶναι εἰς κατάστασιν, εἶναι ἀνίσχυρον [[ἡ πρότασίς του]] τὸ δικαιολόγημά του. Ἀριθμεῖται χρόνος ἀφότου ἐσυστήθη αὐτὸ τὸ ἱππικὸν καὶ μόλις ἐδόθη περίστασις νὰ πολεμήσῃ μίαν φοράν, ἐνῶ ἐκεῖνα τοῦ ἐχθροῦ πολεμοῦν καὶ τρέχουν ἀκαταπαύστως, καὶ μόλα ταῦτα πάλιν εἶναι εἰς κατάστασιν νὰ πολεμοῦν. Εἰς τὸ ἐναντίον δὲ ἔμελλε νὰ τὸ πάθωμεν ὡς τὴν παροιμίαν τοῦ θέρους τοῦ παπᾶ, δὲν ἀμφιβάλω ὅμως ὅτι ἡ Διοίκησις γνωρίζουσα καθώς καὶ ἐγὼ τὴν ἀνάγκην τοῦ νὰ ἐκστρατεύσῃ, [ἡ συνέχεια πλαγίως:] καὶ αὐτὸ θέλει τὸ ὑποχρεώσει νὰ κινηθῇ ὅσον τάχος καὶ θέλει ἐφοδιάσει ἀμφότερα μ’ ὅλα τὰ ἀναγκαῖα των. Διὸ μένων μὲ αὐτὴν τὴν ἐλπίδαν εἰδοποιῶ τὴν Διοίκησιν ὅτι αὔριον ἀναχωροῦμεν ἐντεῦθεν διὰ τὰ Τζιπιανὰ νὰ συγκροτήσωμεν ἐκεῖ τὸ γενικὸν μας στρατόπεδον καὶ νὰ ἀκολουθήσομεν καθὼς τὰ κινήματα τοῦ ἐχθροῦ μᾶς ὑπαγορεύσουν. Ὅθεν ἂς βιάσῃ ἡ Διοίκησις τὸ τακτικὸν νὰ ἐξέλθῃ ὅσον τάχος νὰ μὲ συνακολουθήσῃ· καὶ μένω εὐεσεβάστως. 30 Ἰουνίου 1826 [ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:] Πρὸς τὸν ἐκλαμπρότατον Γενικὸν Ἀρχηγὸν κύριον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην Εἰς Ἄργος [ἀντιστρόφως:] Κύριε Κόκαλη παρακαλεῖσαι νὰ γενῇ τὸ διαβατήριον τῶν πατριωτῶν μου διὰ νὰ μὴ χρονοτριβοῦν αὐτοῦ. ὁ ἀδελφὸς Δ. Ζαφειρόπουλος [ἀπὸ ἄλλο χέρι:] Σχέδιον πρὸς τὴν Διοικητικὴν Ἐπιτροπήν