Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Πρὸς τὴνΣεβ(αστὴν) Διοίκησιν Ἀναφερόμεθα κατὰχρέος ὅτι προχθὲς εἰς τὰς δύω ὥρας τῆς νυκτός ἐκινήθημεν ἀπὸ τὴν Ἐλευσῖνα καὶ εἰς τὰς ἕξ ἐφθάσαμεν ἐδὼ εἰς Χασ͜ιάν, κατὰτὰχαράγματα ἐκινήθημεν ἐντεῦθεν οἱ περισσότεροι τοῦ στρατοπέδου, καὶ ὄχι ὅλοι ἐναντίον τοῦ Μενιδίου, ἐπὶ σκοπῷ πρῶτον νὰἀπατήσωμεν τοὺς ἐχθροὺς τοὺς εὑρισκομένους εἰς Μενίδι νὰἐξέλθουν εἰς τὸν κάμπον διὰνὰπολεμήσωμεν καὶ νὰ τοὺς χαλάσωμεν, καὶ δεύτερον νὰμᾶς ἰδοῦν καὶ ἀπὸ τὸ φρούριον πρὸς παρηγορίαν των. Χθὲς λοιπὸν εἰς τὴνμίαν ὥραν τῆς ἡμέρας ἐστείλαμεν τινὰς πλησίον εἰς τὸ Μενίδι, καὶ οἱ λοιποὶ ἐμείναμεν κρυμένοι ὁλίγον μακρὰν τοῦ Μενιδίου. Οἱ ἐν Μενιδίῳ ἐχθροὶ ἰδόντες τοὺς ἀποσταλμένους μας ὀλίγους Ἕλληνας ἐξῆλθον πάραυτα πεζοὶ καὶ ἰππεῖς καὶ ἄρχισαν νὰτοὺς διώκουν, ὥστε τοὺς ἔφεραν ὀλίγον μακρὰν ἀπὸ τὸ Μενίδι διωκομένους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφευγαν, εἰ μὴ προσποιούμενοι. Τότε λοιπὸν ὥρμήσαμεν καὶ οἱ λοιποὶ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν συνεκροτήσαμεν τὸν πόλεμον εἰς τὸν κάμπον, οἱ ἐχθροὶ μὴ δυνηθέντες ν’ ἀντισταθῶσι πάραυτα ἐτράπησαν εἰς φυγὴν καὶ ἐκλείσθησαν εἰς Μενίδι. Οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸν πολύν ἐνθουσιασμόν, καὶ διότι ἔχουν χαρὰν πάντοτε τὸν πόλεμον ᾥρμησαν μέσα εἰς τὸ Μενίδι, καὶ ἐκυρίευσαν ἀρκετὰ ὁσπήτια. Εἰς τοῦτον τὸν πόλεμον ἐπειδὴ ὀλίγον ἀντεστάθησαν οἱ ἐχθροὶ εἰς τὸν κάμπον, δὲν ἔγεινε καὶ πολλὴ ζημία εἰς τοὺς ἐχθρούς, δύω μόνον ἐβαστάξαμεν εἰς τὸν τόπον, τῶν ὁποίων ἐπήραμεν καὶ τὰκεφάλια. Ὅσοι δὲν ἐλαβώθησαν εἰς τὸν κάμπον καὶ μέσα εἰς τὰὁσπήτια ἀγνοοῦμεν. Εἰς τὸν κάμπον ἐσκοτώθησαν καὶ δύω ἄλογα ἐχθρικά, τὰὁποῖα καὶ ἔγδαραν οἱ Ἕλληνες διὰ τζαρούχια. Μετ’ ὀλίγον ἔφθασε καὶ ὁ Κιουταχῆς εἰς βοήθειαν τῶν ἐχθρῶν μὲ διακοσίους ἱππεῖς, ὁ ὁποῖος μὴ δυνηθεὶς καὶ αὐτὸς ν’ ἀντισταθῇ εἰς τὴνγενναιότητα τῶν Ἑλλήνων ἐπέστρεψεν ἄπρακτος. Τότε λοιπὸν ἀφ’ οὗ ἡ νίκη ἔμεινε εἰς τοὺς Ἕλληνας ἐτραβίχθημεν ὀπίσω εἰς τὸ στρατόπεδον. Ἡ χθεσινὴ γενναιότης τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀξιοθαύμαστος, διότι ἀφ’ οὗ ἐδίωξαν τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ τὸν κάμπον εὔγαλαν καὶ πολλοὺς ἀπὸ τὰὀσπήτια καὶ ἂν ἦτον ὁ σκοπὸς μας χθὲς νὰ κινηθῶμεν ὅλοι καὶ νὰ κυριεύσωμεν τὸ Μενίδι τὸ ἐκυριεύαμεν ἄφευκτα. Μ’ ὅλην τωναὐτὴντὴντόλμην οἱ Ἕλληνες δὲν ἐλαβώθησαν κατ’ εὐχὴντῆς Διοικήσεως, παρὰδύω μόνον, ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τοὺς ἰδίους Ἕλληνας, καὶ σκοτωμένος κᾀνένας. Τώρα δὲν περιμένομεν παρὰνὰκινηθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι ἀπὸ τὸν Δράκον, καὶ ἀκολούθως νὰ κινηθῶμεν καὶ ἡμεῖς πανστρατιᾶ, καὶ ἐλπίζομεν μὲ τὴν εὐχὴν τῆς Διοικήσεως, καὶ τὸν ἐχθρὸν νὰβλάψωμεν καὶ τὴνπολυορκίαν τῶν Ἀθηνῶν νὰ διαλύσωμεν. Εἶναι ἀνάγκη ὅμως ἡ Σεβ(αστὴ) Διοίκησις νὰμᾶς προφθάσῃ μὲ πολεμεφόδια. Ἐπειδὴ ἀπὸ δύω τεστέδες ὁποῦ ἐμοιράσαμεν εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἄλλο δὲν ἔχομεν τίποτε. Εἶναι ἀνάγκη προσέτι νὰμᾶς προφθάσῃ καὶ μὲ στορνάρια, διότι οἱ Ἕλληνες μὴ λαμβάνοντες μισθόν· μήτε σιτηρέσια φωνάζουν καὶ ζητοῦν τουλάχιστον στουρνάρια. Ταύτην τὴν στιγμὴν πληροφορούμεθα, ὅτι ὁ Ὁμέρ πασσὰς τῆς Καρύστου, ἐπέστρεψεν ὀπίσω εἰς Κάρυστον, καὶ εἶναι πιθανώτατον, ὅτι θᾶ ἔλθῃ εἰς βοήθειαν τοῦ Κιουταχῆ, λοιπὸν εἶναι ἀνάγκη κατεπείγουσα νὰσταλθοῦν ἁρκετὰκαράβια είς τὸν κόλπον τῆς Εὑρίπου νὰἐμποδίσουν τὴνδιάβασίν του. Ταῦτα ἀναφέρομεν κατὰχρέος καὶ μένομεν μὲ τὸ ἀνῆκον σέβας. τῇ 23 Ἰαννουαρίου 1827 Στρατόπεδον Χασιᾶς Οἱ πατριῶται Βάσσος Μαυροβουνιώτης Δ. Μπούρμπαχης Π. Νοταρᾶς Ἷσον καὶ ἀπαράλλακτον τῷ πρωτοτύπῳ Τῇ 26 Ἰαννουαρίου 1827 ἐν Αἰγίνῃ ὁ Γεν(ικὸς) Γραμματεὺς Γ. Γλαράκης (Τ.Σ.) ΔΙΟΙΚ. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ἐπὶ τοῦ νώτου, ἀπὸ ἄλλο χέρι:) ἀντίγραφον Βάσος Μαυροβουνιώτης, Πούρπαχης καὶ Π. Νοταράς πρὸς τὴν Διοίκησιν τῇ 23 Ἰανουαρίου 1827, στρατόπεδον Χασιάς