Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Παναγιώτη Νοταρᾶ πρὸς τὸν Γενικὸ Ἀρχηγὸ Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία μεταφέρει πληροφορίες ποὺ ἔλαβε ἀπὸ ἔγκλειστους τοῦ φρουρίου τῆς Ἀθήνας πὼς ἔχει καταστεῖ πλέον ἀδύνατον νὰ κρατηθεῖ αὐτὸ ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς δυνάμεις γιὰ περισσότερο ἀπὸ δέκα ἡμέρες. Τὸν καλεῖ νὰ σπεύσουν τὰ πελοποννησιακὰ στρατεύματα καὶ κάνει ἰδιαίτερα ἀναφορὰ εἰς «τὸν ἀδελφὸν Γενναῖον». Θεωρεῖ πὼς τυχὸν κατάληψη τοῦ φρουρίου τῆς Ἀθήνας θὰ εἶναι καταστροφή, ἐνῶ ἐπισημαίνει ὅτι ἀπὸ Ρουμελιῶτες διαδίδονται διάφορες φῆμες γιὰ τὰ ἐπακόλουθα τῆς κατάληψης τῆς Ἀθήνας. Διατυπώνει, ἀκόμη, τὴ θέση ὅτι ἡ Ἐθνοσυνέλευση στὴν Ἑρμιόνη θὰ εἶναι μάταια, ἂν χαθεῖ ἡ Ἀθήνα. Ὁ ἀναφερόμενος «διδάσκαλος Ἰωάσαφ» εἶναι ὁ καὶ σὲ ἄλλα ἔγγραφα τοῦ ἀρχείου ἀναφερόμενος γραμματικὸς τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη (βλ. τὰ σχόλια στὸ ἔγγρ. [244]) καὶ ὁ Γεώργιος Διδασκαλόπουλος ὁ παραστάτης καὶ πληρεξούσιος ἐπαρχίας Δερβενοχωρίων (βλ. Βαγγ. Σαράφης, «Διδασκαλόπουλος Γεώργιος»). Ἡ παρούσα προωθήθηκε μὲ τὸ σχετικό.
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 405-406.
Βλ. Σχετικά:
0817
Ἐξοχώτατε Γενικὲ Ἀρχηγὲ καὶ σεβαστέ μοι πάτερ!
Ἐν’ ᾧ εἶχα ἕτοιμα τὰ γράμματα νὰ τὰ στείλω μὲ τὸν Γεώργιον Δανόπουλον αὐτοῦ, αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔφθασαν καὶ δύω, οἱ ὁποῖοι μὲ μεγάλον κίνδυνον εὐγῆκαν ἀπό τό φρούριον τῶν Ἀθηνών, αὐτοὶ πραγματικῶς μᾶς πληροφοροῦν, ὅτι ἀδύνατον νὰ βασταχθῇ τὸ φρούριον μετὰ δέκα ἡμέρας. Διὰ τοῦτο ἐπίτηδες κατὰ χρέος μοι ἀπαραίτητον στέλλω τὸν διδάσκαλον κ. Ἰωάσαφ καὶ τὸν κ. Γεώργιον Διδασκαλόπουλον, οἱ ὁποῖοι ἀφ’ οὗ σᾶς παῤῥησιάσουν ἀντίγραφα γραμμάτων τοῦ Κιουταχῆ, καὶ τῶν ἐν φρουρίῳ ἀδελφῶν, καὶ ζωηρότερα σᾶς παραστήσουν διὰ φωνῆς ζώσης τὸν κίνδυνον, καὶ ὅσα οἱ Ῥουμελιῶται ἀναφανδὸν κηρήττουν μετὰ την πτῶσιν, ὅ μη γένοιτο, τοῦ φρουρίου ἐπακόλουθα, διὰ τὰ ὁποῖα καὶ μεγάλως ἠναγκάσθην νὰ τούς ἐξαποστείλω μὲ βίαν.
Σεβαστέ πάτερ, τάχυνον τὴν δραστηριότητά σου, βίασον καὶ τὸν ἀδελφὸν Γενναίον, καὶ ὅσους ἄλλους γνωρίζετε μὲ ποσότητα ἰκανῶν πελοποννησιακῶν στρατευμάτων, διὰ τῶν ὁποίων ἴσως διὰ τῶν εὐχῶν τῆς Πατρίδος καταστραφή ὁ Κιουταχῆς, καὶ τό φρούριον ἀπαλλαγῇ, καὶ τὰ κηρυττόμενα παρὰ τῶν Ῥουμελιωτῶν ἀποφύγωμεν, καὶ ἡ ἐθνική συνέλευσις, διὰ τὴν ὁποίαν ἐνασχολεῖσθε, κάμει τὰ συμφέρονται ἀποτελέσματα, καὶ τέλος πάντων τὴν Πατρίδα διασώσωμεν. Ἂν ὅμως τὰ στρατεύματα δέν προφθάσωσι, μάταιοι οἱ κόποι μας, ματαία ἡ συνέλευσις, καὶ ἡ Πατρίς ἀπόλλυται. Ταῦτα κατὰ χρέος μοι ὑϊκὸν καὶ πατριωτικόν, πρός ἀνάπαυσιν τοῦ συνειδότος μου. Μένω δὲ εὐσεβάστως.
Τῇ 7 Φεβρουαρίου 1827
ἐκ Σαλαμίνος
ὁ εὐπειθὴς καὶ υἱός σας
παναγιώτης Νοταράς
[ἐπὶ τοῦ νώτου:]
Παναγιώτης Νοταρᾶς τῇ 7 Φευρουαρίου 1827 ἐν Σαλ<α>μίνη
[ἀπὸ ἄλλο χέρι:]
1828
