Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Γεώργιου Καραϊσκάκη πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία ἀπαντᾶ σὲ προηγούμενη τῆς 10ης Μαρτίου, ποὺ εἶχε ἀποστείλει ὁ δεύτερος ἀπὸ τὸ Καστρί (σημ. Ἑρμιόνη, βλ. Ἀρχεῖον Γεωργίου Καραϊσκάκη, σ. 90). Ὁ Γεώργ. Καραϊσκάκης δηλώνει τὴν εὐχαρίστησή του ποὺ ἀναλαμβάνει ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης τὴν ἡγεσία τῆς ἐκστρατείας τῆς Ἀθήνας. Ἀπαντᾶ στὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη πὼς δὲν ἀκούει «ἰδιοτελεῖς καὶ ἰντριγαντάδων ἀνθρώπους», καθὼς ἐκεῖνος στὴν ἐπιστολή του σημείωνε: «δὲν θέλεις δώσει εἰς τὸ ἑξῆς βάσιν εἰς ὅσα οἱ ἰδιοτελεῖς σὲ πληροφοροῦν περὶ Πελοποννησίων». Ὁ Γεώργ. Καραϊσκάκης δηλώνει πὼς μένει πιστὸς σὲ ὅσα προφορικὰ καὶ γραπτὰ εἶχαν συμφωνήσει οἱ δύο ἄνδρες, γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν «ἀδελφῶν στρατηγῶν», προφανῶς τῶν Πελοποννήσιων ποὺ μετεῖχαν στὴν ἐκστρατεία τῆς Ἀθήνας, γιὰ νὰ «ἀποδιώξουν τοὺς ἐχθρούς». Στὸ ὑστερόγραφο ἀναφέρει πὼς ἔλαβε καὶ μία ἐπιστολὴ τοῦ Γεν. Κολοκοτρώνη, στὸν ὁποῖο ἀπάντησε· πρόκειται γιὰ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Γενναίου της 12ης Μαρτίου, ἀπὸ τὸ Σοφικό, καθὼς βρισκόταν καθ’ ὁδὸν γιὰ τὴν Ἀθήνα (βλ. Ἀρχεῖον Γεωργίου Καραϊσκάκη, σ. 94-95). Τὸ κείμενο εἶναι ἰδιαίτερα δυσανάγνωστο.
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 413-414.
Ἐξωχώτατε ἀδελφέ!
Ἔλαβον τὸ ἐπιθυμιτόν μοι γράμμα σου, ἐχάρικα τὴν ἡγίαν σου, καὶ ἐκατάλαβα τὰ γραφώμενάσου, εἶδον ἀδελφέ, διὰ τὴν φροντίδα ὁποῦ ἔλάβεται τὸ νὰ ἐξαποστείλῃς τὸν υἱόν σου καὶ ἀδελφόν μου Γενναῖον, τὸ νὰ καταφθάσῃ ἐδῷ, μ’ ὅλον ὅτι πρωτίτερως ἤθελεν ἔλθει πλὴν αἱ ἀντενέργειαι, δὲν τὸν ἄφεισαν, μ’ ὅλον τοῦτο ἀδελφέ! ἡ επιθυμία εἰδικί μου καὶ ἑμὲ εἶναι τιαύτη, τὸ νὰ ἔλθῃς νὰ συναγωνισθῷμεν ἀντάμα μὲ τὸν υἱὸν σας διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν Ἀθηνῶν, τῶρα ὁποῦ ὁ ἀλαζὼν Κιοταχῆς ἔφθασεν εἰς μεγάλην ἀδυναμίαν.
Πρὸς τούτοις εἶδον νὰ μου λές, ὅτι νὰ σᾶς +...+ τὰ γράμματὰ μου, καὶ ὅτι ἐγὼ νὰ ἀκούῳ, εἰδιοτελῶν καὶ εἰντριγαντάδων ἀνθρώπων, τοῦτο ὅμως ἀδελφὲ μὴν τὸ πιστεύεις, ὅτι ὁ Καραϊσκάκης νὰ εἶναι τιούτος, ἐπειδὴἄν εἶμουν τιούτος δὲν ἤθελεν βέβαια, ἀκολουθήσουν τόσοι ἀδελφοὶ στρατηγοί, καὶ νὰ κάμωμεν τὰ γνωστά σου λαμπρὰ κατορθώμματα εἰς τὴν Στερεάν Ἑλλάδα, μ’ ὅλον τοῦτο φθάνει ὁποῦ νὰ ἐλευθερώσῳμεν ἐδῷ τάς Ἀθήνας, ἵνα παρευρεθεί δι’ ἑσᾶς εἰς τὴν ἀπελευθέρωσίν των, καὶ ἔπειτὰ μὲ ὅλους τοὺς ἐνταῦθα συναγωνιζομένους στρατηγοὺς θέλει κα ταφθάσῳμεν καὶ αὐτοῦ, διὰ νὰ ἀποδιώξωμεν τοὺς ἐχθρούς, καὶ ἀπὸ τὴν αὐτώθῃ πατρίδα μας. Ἕμὲ ὅμως, γέρων Κολοκοτρῶνη, νὰ μὲ γνωρίζῃς τιούτον εἰς ὅσα προφωρικῷς ὀμιλήσαμεν καὶ ἐγκράφως ἐκάμαμεν πρὸς τὰ συμφέρωντα τοῦ Ἔθνους καὶ εἰς τοῦτο ἐπάνῳ θέλει σταθῷ μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς.
Εἶδα νὰ μου σιμιόνειται καὶ τὴν ἐξοικονόμιση, ὁποῦ ἔκαμαν οἱ ἀδελφοί, διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους ἀδελφούς των, καὶ ἂν αὐτοὶ κάμουν τὸ χρέως των, πρὸς τοὺς ἀδελφούς των, τούτοι δὲν χρεωστοῦν ἄλο τι ὑμι εὐχόσουν καὶ αὐτὸ τὸ ὀλίγον ἕμμα ὁποῦ τούς ἔμεινε· ἐν τοσούτῳ σᾶς ἀσπαζῳμαι ἀδελφικῶς καὶ μένω.
τῇ 13 Μαρτίου 1827 3 ὥρας τῆς νυκτός [5]
ἐκ τοῦ στρατοπέδου Κερατζίνι
ὁ ἀδελφός του
καραησκακης
ὁπόταν εἶθελε ἀποδιώξῳμεν τὸν Κιοταχῆ καὶ τὸν Ἠμπραήμη τότε θέλει ἐπιπέσουν ὅλα τὰ ἄρμματα τίς Πελοποννίσου καὶ Στερεᾶς Ἑλλάδος. Ταύτην τὴν στιγμὴν ἔλαβον καὶ ἕνα γράμμα τοῦ υἱοῦ σας Κολοκοτρώνη, τὸν ὁποῖον, καὶ τοῦ ἀπεκρίθειν νὰ καταφθάση +...+ πατρίδα, τὸν ὁποῖον τοῦ ἔστειλα καὶ τὰ +...+
[ἐπιγραφὴδιεύθυνσης:]
Πρὸς τὸν ἐξωχώτατον Γενν(ικὸν) Ἀρχηγὸν τίς Πελοποννίσου κύριον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην
Ἐρμιώνην
[ἐπὶ τοῦ νώτου, ἀπὸ ἄλλο χέρι:]
Καραϊσκάκης
ἐκ τό στρατόπεδον τῆς Ἀττικῆς
τῇ 13 Μαρτίου 1827
