Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ πρίγκιπα Ἰωάννη Καρατζᾶ πρὸς τὸν ἀρχιστράτηγο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ἐκφράζει τὴν ἐκτίμηση ποὺ τρέφει πρὸς τὸ πρόσωπό του. Ὁ ἐπιστολογράφος, ἀκόμη, στέλνει τοὺς «ἀσπασμούς» του στοὺς συγγενεῖς τοῦ Κολοκοτρώνη. Ὁ Ἰω. Καρατζᾶς συνιστᾶ ὁμόνοια μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ κυριαρχεῖ ἡ ἀντιπαράθεση γιὰ τὸν τόπο σύγκλησης τῆς Ἐθνοσυνέλευσης. Ὁ μεσάζων, ποὺ θὰ μετέφερε τὴν ἐπιστολὴ στὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη, εἶναι ὁ Σπηλιάδης Μεστανόπουλος (Σπύρος Σαμαριώτης), ὁ ὁποῖος στὸ σχετικὸ φαίνεται πὼς ἐξαπάτησε τὸν Ἰω. Καρατζᾶ. Μαζὶ μὲ τὴν ἐπιστολὴ ἀποστέλλεται ὡς δῶρο καὶ μία χρυσὴ ταμπακιέρα. Στὰ Ὑπομνήματα σημειώνεται στὸ τέλος τῆς παρούσας καὶ ὑπογραφή, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει στὸ ἀντίγραφο ποὺ σώζεται στὸ ἀρχεῖο. Τὸ ἀντίγραφο ἀπεστάλη λίγους μῆνες ἀργότερα ἀπὸ τὸν Ἰω. Καρατζᾶ μαζὶ μὲ ἄλλη ἐπιστολὴ ποὺ περιέγραφε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἔπεσε θύμα ἀπάτης ἀπὸ κάποιον Ζακυνθινὸ ὀνόματι Σπύρο Σαμαριώτη (βλ. τὰ σχόλιά μας στὸ σχετ.).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 426-427.
Βλ. Σχετικά:
0912
Ἀντίγραφον τοῦ Πρίγγιπος Ἰωάννου Καρατζᾶ, πρώην ἡγεμόνος τῆς Βλαχίας
Ἔνδοξε Ἀρχιστράτηγε
Ἐξ ἀρχῆς τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος ἤκουσα τὸν πατριωτικὸν ζῆλον σου καὶ τὰς λαμπρὰς πρληροφορήθην πράξεις σου, ὅθεν ἐκ τότε εἶχα χρέος νὰ σὲ ἀγαπῶ καὶ νὰ σᾶς κηρύττω γνήσιον υἱὸν καὶ πρῶτον καὶ ἔξοχον ὑπέρμαχον τῆς Πατρίδος. Σήμερον δὲ τυχῶν ἀρμόδιον καὶ ἀσφαλές μέσον τὸν καλὸν συμπρατριώτην μας κυρ. Σπηλιάδην, σπεύδω νὰ σᾶς γράψω, ὄχι διὰ νὰ σὲ δώσῳ συμβουλὰς καὶ νὰ σᾶς καταβαρύνω μὲ προτροπὰς (ἐξεύρω καλῶς ὅτι φρόνιμος στρατηγὸς καὶ ζηλωτὴς ἄνδρας δὲν ἔχεις χρείαν τῶν τοιούτων) ἀλλ’ ἀπλῶς νὰ σὲ φανερώσω τὰ εἰλικρινῆ καὶ ἔνθερμα τῆς καρδείας μου αἰσθήματα, ὅτι δὲν εὔχωμαι καὶ ἐπιθυμῶ παρὰ τὴν σωτηρίαν, ἐλευθερίαν, καὶ εὐτυχείαν τοῦ Γένους μας, ὅτι καὶ χωρὶς νὰ σὲ γνωρίζω προσωπικῶς, σὲ ὑπερεκτιμῶ, καὶ ἀκούων τοὺς ἐνδόξους ἀγώνας σου, ὅσους ἡμέραν καὶ νύκτα καταβάλλεις ὑπέρ τῆς πατρίδος χαίρωμαι ἀπὸ καρδίας, καὶ σὲ νομίζω μέγα ὑπερασπιστὴν τῆς Ἑλλάδος.
Ἄσπασον ἀπὸ μέρους μου πατρικῶς τοὺς καλοὺς καὶ γενναίους υἱοὺς καὶ συγγενεῖς σου, καὶ ὅσους ἄλλους ἀξίους συναγωνιστάς σου, καὶ ὢν γέρων καὶ ἔμπειρος στρατηγὸς ὑπενθύμιζε αὐτοὺς ὅτι ἡ τῆς ψυχῆς ἀνδρεία, καὶ ἡ καρτερία εἰς τὰ δεινά, δοκιμάζεται καὶ δοξάζεται, καὶ ὅτι ἡ ὁμόνοια κατασταίνει δυνατοὺς τοὺς ἀδυνάτους πολὺ μᾶλλον ἀνδρείους.
Διὰ τοῦ κυρίου Σπηλιάδου σᾶς στέλνω δῶρον μίαν χρυσὴν ληθοκόλλιτον ταμβακοθήκην, τὴν ὁποίαν παρακαλῶ νὰ δεχθεῖς ὡς μικρὸν δεῖγμα τῆς μεγάλης ὑπολήψεως καὶ ἀγάπης, ἣν ἔχω πρὸς τὸ ἀξιότιμον ὑποκείμενόν σου.
ἐν Πείσᾳ 1827 Μαρτίου 14
