Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀνδρέα Ζαΐμη πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἐνημερώνει πὼς ἔλαβε καθυστερημένα, λόγω καιρικῶν συνθηκῶν, τὸ ἀπὸ 27 Ἰανουαρίου 1832 γράμμα του. Ὁ Ἀνδρ. Ζαΐμης ἀπαντᾶ μὲ δισταγμὸ στὸ αἴτημά του νὰ συναντηθοῦν στοὺς Μύλους. Ἐξάλλου, ἡ ἀρχικὴ διατύπωση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι ἐνδεικτική του κλίματος μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν: «Κ’ ἀντάμα ζωὴν δὲν ἔχομεν, κ’ ἡ χωρησ͜ιὰ κακὴ εἶναι». Ὁ ἐπιστολογράφος σχολιάζει τὸ γεγονὸς πὼς ἀλλάζει συνεχῶς ὁ προτεινόμενος τόπος συνάντησης, ἀπὸ τὸ Καστρὶ (σημ. Ἑρμιόνη) ἢ τὸ Μετόχι (Ἑρμιονίδος). Ὁ Ζαΐμης, καθὼς ὁ ἴδιος βρίσκεται στὴν Ὕδρα, ζητᾶ νὰ μεταβεῖ ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης στὸ Καστρί, ἤ, ἂν δὲν μπορεῖ, νὰ στείλει τὸν Γενναῖο Κολοκοτρώνη μαζὶ μὲ τὸν Δημήτριο Πλαπούτα, ἢ ἔστω τὸν τελευταῖο μόνο του. Τὸ ὕφος τῆς παρούσης εἶναι συμβιβαστικό, σὲ πνεῦμα ἀμοιβαίων ὑποχωρήσεων. Ὁ «Γιάννης μου» τοῦ ὑστερογράφου, τὸν ὁποῖο ἀσπάζεται ὁ Ἀνδρ. Ζαΐμης, εἶναι προφανῶς ὁ Γενναῖος.
Προηγούμενες Εκδόσεις: Αδημοσίευτο
Κύριε ἀρχηγέ!
Κ’ ἀντάμα ζωὴν δὲν ἔχομεν, κ’ ἡ χωρησ͜ιὰ κακὴ εἶναι.
Σήμερον μ’ ὅλις ἔλαβον τὸ ἀπὸ 27 Ἰανουαρίου γράμμα σας, ὁ ἄνεμος ἐνάντιος ὢν ἐμπόδισε τὸν ἄνθρωπον δύω ἡμέρας εἰς Σπέτζαν.
Ἴδον ὅσα μὲ γράφετε, καὶ ὁ κύριος Γρηγοριάδης μὲ ἐκθέτει εἰς πλάτος τὴν γνώμην σας τὸ νὰ μεταβῶ εἰς Μύλους νὰ ἀνταμοθῶμεν.
Σᾶς βεβαιῶ, κύριε, καὶ πιστεύσατέ με, ὅτι ἤθελεν εὐχαρίστως τὸ ἀκολουθήσω, ἂν δὲν ἤθελε γενηθῶσι μερικαὶ ὑπόνοιαι αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ μὴν ὑπάρξουν εἰς ἕνωσιν τοῦ Ἔθνους δηλονότι.
Προτήτερον εἶχον εἰπῆ ἐδώ, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ ὁ στρατηγὸς Κολιόπουλος, εἰς τὸ Καστρὶ ἢ Μετόχι, νὰ ἀνταμωθῶμεν, τώρα προβάλλονται οἱ Μύλοι, καὶ μάλιστα ἀφ’ οὗ ἦλθεν αὐτοῦ ὁ Γρηγοριάδης, εἰς τὸν ἐρχομὸν τοῦ ὁποίου ἔδωσαν διαφόρους χρωματισμούς, στοχασθῆται ὁποία ὕλη ἐστάθη, νὰ ἀνησυχοῦν ἔτι μᾶλλον τὰ ἀνήσυχα πνεύματα.
Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, καὶ δόσεται ἀκρόασιν εἰς τοὺς λόγους μου. Νὰ λάβηται τὸν κόπον διὰ τὴν ἀγάπην τῆς Πατρίδος νὰ ἔλθηται εἰς τὸ Καστρί, σεῖς ἔχεται ὅλας τάς εὐκολίας νὰ τὸ κάμεται καὶ ἡ ἐδικὴ σας ὁμιλία, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ σφαλίσει τὸ πρᾶγμα, διὰ νὰ μὴν ἔχομεν τὸ σούρτα φέρτα.
Ἂν ὅμως καὶ ἐμποδίζεσαι διὰ λόγους ἀνωτέρους, ἐπειδὴ τόσην ὑπερηφάνειαν δὲν σὲ ξεύρω νὰ ἔχεις, στεῖλαι τὸν Γεναῖον νὰ ἔλθωσι μὲ τὸν στρατηγὸν Κολιόπουλον ἢ μόνος ὁ στρατηγός, νὰ παύσῃ τὸ μέγα χἀσμα, ὁποῦ ἐξ ἁμαρτιῶν ἀνοίχθη νὰ χάση καὶ ἡμᾶς καὶ τὸν τόπον.
Σὲ γράφω ἀδελφὲ μὲ τὴν γλῶσσαν τῆς εἰλικρινείας, ἂν μὲ ἀγαπᾶς πρέπει νὰ ἀγαπᾶς καὶ τὴν ὑπόληψίν μου.
Περισσότερον δὲν ἔχω νὰ προσθέσω, ἐγκιζούσης τῆς προσωπικῆς μας ἀνταμώσεως καὶ ὑποσημειοῦμαι ἐν ἀγάπῃ.
1832 Φευρουαρίου 2 ἐν Ὕδρα
Εἰς τὰς προσταγάς σας
ἀδελφὸς
ἀνδρέας ζαήμης
Τὸν στρατηγὸν Κῖτζον ἀδελφικῶς ἀσπάζομαι, καὶ τὸν Γιάνην μου ἂν εἶναι αὐτοῦ.
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
Πρὸς τὸν Γενικὸν ἀρχηγὸν κύριον Θεώδωρον Κολοκοτρώνην κτλ. κτλ. κτλ.
Εἰς Ναύπλοιον
