Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πρὸς τὸν Νικήτα Σταματελόπουλο καὶ τὸν Στεμνιτσιώτη Κωνσταντὴ Ἀλέξανδρο ἢ Ἀλεξανδρόπουλο (βλ. Φωτάκος, Βίοι Πελοποννησίων ἀνδρῶν, σ. 132-134), μὲ τὴν ὁποία ἀκυρώνει τὴ διαταγὴ τῆς 1ης Ἰουνίου 1821 (βλ. σχετ. [39]) καὶ τοὺς δίνει νέα ἐντολὴ νὰ μὴν ἀκολουθήσουν τὸν Ἠλία Μαυρομιχάλη στὰ Δερβένια τῆς Κορίνθου. Ἐπιπλέον, τοὺς ἐνημερώνει πὼς ὁ πρόκριτος Χαραλάμπης Περούκας, μετὰ τὴν ἐπιστροφή του ἀπὸ τὶς Σπέτσες (βλ. σχετ. [32]), δὲν παρέδίδε «γεννήματα» (σιτάρι καὶ κριθάρι) ἀπὸ τὴν ἐπαρχία Ἄργους στὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν στρατευμάτων. Ἀσφαλῶς πρόκειται γιὰ «γεννήματα» τῶν ἐθνικῶν προσόδων τῆς ἐπαρχίας Ἄργους, τῶν ὁποίων ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης σημειώνει ὅτι «ἠμεῖς ἐλάβομεν αὐτὴν τὴν πρόβλεψιν τῆς συνάξεως». Τοὺς δίνει ἐντολὴ γιὰ ἄμεση ἱκανοποίηση τοῦ αἰτήματος καὶ ἀναφέρει τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «κάθε πράγμα τώρα εἶναι κοινόν», δήλαδή οἱ πρόσοδοι τῶν ἐπαρχιῶν ἀνήκουν ἀμοιβαίως στὸ ἔθνος καὶ ὄχι στὴν τοπικὴ κοινότητα, στὴν ὁποία πραγματοποιοῦνται (βλ. σχετ. [45]). Τὸ ἀντίγραφο βρίσκεται σὲ δίφυλλο, στὸ ὁποῖο ἔχουν γραφεῖ ἄλλα τέσσερα ἀντίγραφα (τὰ ἔγγρ. [45], [67], [68]), ὅλα μὲ παραλήπτη τὸν Κων. Ἀλέξανδρο καὶ ἀντιγραφέα τὸν γιὸ του, Ἀλ. Ἀλεξανδρόπουλο
Προηγούμενες Εκδόσεις: ΙΑΘ, τ. 1, σ. 86-87.
Βλ. Σχετικά:
0032, 0039
Ἀνεψιέ καπετάν Νικῆτα καὶ κύρ Κωνσταντή Ἀλέξα[νδρε] χαίρετε
Χθές μὲ τόν παρόντα Νικολῆ ἔλαβον τὸ γράμμα σας καὶ τὸ τῶν Δερβενιωτῶν. Ἴδον τὰ γραφόμενά σας καὶ ὅτι ὑποψία δὲν εἶναι ἀπὸ τὰ Δερβένια καὶ ἐχάρημεν ἅπαντες. Ἀλλ’ ἐπειδὴ οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα κατὰ τὸ γράφειν των ἰδού γράφω πρός τὸν Μπεγζαντὲ Ἡλίαν νὰ σὲ ἀφήση αὐτοῦ καὶ ὁ ἴδιος νὰ ὑπάγῃ ἕως ἐκεῖ, καὶ ἄν ἡ χρεία τὸ καλέσῃ, τότε σὲ γράφει καὶ πηγαίνεις. Ὁμοίως καὶ ὅ,τι μανθάνετε ἡμέραν παρ’ ἡμέραν ἀπὸ τὰ Δερβένια νὰ μοῦ φανερώνετε. Καὶ ἐσὺ ἀνεψιέ, κάθε ἐπιχείρημά σου αὐτοῦ νὰ τὸ κάμνῃς μὲ μέτρον καὶ μὲ στοχασμὸν ὀρθὸν ὡς καὶ στοματικῶς σὲ ἐπαράγγειλα. Ὁ ἄνθρωπός μας Γόντικας χθὲς βράδυ ὁποῦ ἐλάβαμεν γραφήν του μᾶς λέγει ὅτι ὁ καλὸς Περούκας δὲν ἠθέλησε νὰ τοῦ δώση γέννημα ὁποῦ ἔχομεν χρείαν, εἰς καιρὸν ὁποῦ ἡ φιλογένιά του ἐκάθητο εἰς τήν [Πέ]τζαν. Καὶ ἡμεῖς ἐλάβομεν αὐτὴν τὴν πρόβλεψιν τῆς συνάξεως καὶ ἂν οὔτως ἔχῃ λανθάνεται, μάλιστα ὁποῦ κάθε πράγμα τώρα εἶναι κοινόν, καὶ ἂς λείψουν τὰ τοιαῦτα, διότι μεταμελεῖται χωρίς ὠφέλειαν ὕστερον. Ἐπειδὴ ἡ ἐπαρχία μου, ἂν εἶχε γένημα, δὲν ἠθέλαμε καταδεχθῆ νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ αὐτοῦ. Καὶ πλέον καὶ ὡς προέγραφον νὰ μᾶς προφθάσης τὸ γέννημα τὸ μισὸν σιτάρι καὶ τὸ μισὸν κριθάρι χωρὶς ἄλλο, ἐπειδή αὐτὸ καὶ μόνον χρειαζόμεθα κατὰ τὸ παρόν, ὥστε νὰ εὔγουν καὶ τὰ ἐδικά μας γεννήματα καὶ μή μᾶς λείψη. Ὑγιαίνοιτε ἐν ἀγαθοῖς.
1821 Ἰουνίου 2
Ζαράκοβα
ὁ ἀδελφὸς σας
Θ. Κολοκοτρώνης
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
Τῷ ἀνεψιῷ μου καπετὰν Νικήτα Σταματελόπούλῳ καὶ κύρ Κωσταντίνω Ἀλεξανδροπούλῳ εἰς Ἄργος
[σημείωση:]
ἀπαράλλακτον τοῦ εἰς χείρας μου πρωτοτύπου
Ἀ. Ἀλεξανδρόπουλος
