Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου πρὸς τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ πασᾶ, μὲ τὴν ὁποία, μετὰ ἀπὸ τὴν ἥττα τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων στὴ μάχη στὸ Δαδί, δήλωνε ὑποταγὴ στὸν σουλτάνο. Στὴν ἐπιστολὴ ὁ Ὀδ. Ἀνδροῦτσος ἀπέδιδε τὴν ἐξέγερση τῶν ραγιάδων στὶς καταχρήσεις τῶν Ὀθωμανῶν καὶ ὑποσχόταν πὼς θὰ ὑποτασσόταν, ἂν ἡ διοίκηση στὸ μέλλον ἦταν χρηστή. Ἡ διαπραγμάτευση καὶ ἡ συμφωνία ὑποταγῆς («καπάκι») τοῦ Ἀνδρούτσου μὲ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ ἔχει ἀποτυπωθεῖ στὶς ἀφηγηματικὲς πηγές (Νικ. Σπηλιάδης, Ἀπομνημονεύματα, τ. 1, σ. 426-427·Μακρυγιάννη Ἀπομνημονεύματα, σ. 123-124· Σπ. Τρικούπης, Ἱστορία, τ. 2, σ. 259-260) καὶ τὴν ἱστοριογραφία (βλ. Νικ. Κοταρίδης, Παραδοσιακὴ ἐπανάσταση, σ. 126 κ.ἑξ.). Ἡ ἐπιστολὴ ἔχει ἀναδημοσιευτεῖ ἀπὸ τὸν Μπάμπη Ἀννινο (Μπ. Ἄννινος, Ἱστορικὰ σημειώματα, σ. 68-69) καὶ πρόσφατα ἀπὸ ἄλλη προέλευση, χωρὶς ἀρχειακὴ παραπομπή (βλ. Γιῶργ. Πύργαρης, Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου ἐπιστολογραφία, σ. 112-115).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Υπομνήματα, σ. 85-86 ▪ ΙΑΘ, τ. 2, σ. 80-81.
Βλ. Σχετικά:
0152
Ἀντίγραφον
Πρὸς τὸν ὑψηλότατον καὶ πολυχρόνιον δεβλετλῆ Βεζὺρ ἐφέντη Μεχμὲτ πασᾶ
Ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ σατζακιοῦ τῆς Εὑρίπου καὶ ἐγὼ μαζύ τους ἀποφασίζωμεν καὶ σοῦ γράφωμεν ἐπειδή καὶ μᾶς ἐρωτᾶς τὴν αἰτίαν ὁποῦ ἐσυκώσαμεν τὰ ἅρματα· τὰ μεγάλα ζούλμια ὁποῦ ἔκαμαν χωρὶς νὰ ἔχῃ ριζὰν τὸ κραταιὸν δεβλέτη καὶ ἰδοῦ ὁποῦ σοὶ τὸ φανερώνω. Τὰ μεγάλα ζούλμια τῶν βεζυράδων, βονβονδάδων, κατήδων καὶ μπελουκμπασάδων ὁποῦ ἔκλεισαν τὸ χὰκ κιτάπι σας τοῦ Μωάμεθ καὶ εἶχεν ὁ κάθ’ ἕνας ἀπὸ ἕνα κιτάπι εἰς τὸν κόλπον του, καὶ ὅποιον κορίτζι ἢ παιδὶ τοὺς ἤρεζε ἔστελναν καὶ τὸ ἔπερναν ζόρλαν γιὰ μουσά, ὅποιος πραγματευτὴς ἐκαζαντοῦσεν γρ(όσια) εἰς κᾀνέναν μέρος τοῦ ἔκοφταν τὸ κεφάλι καὶ τὰ ἔπερναν, ὅποιος εἶχεν κᾀνένα χωράφι καλὸν ἢ χωρίον τὸν ἐσκότωναν καὶ τὸ ἔπερναν, ὅποιος μπερμπάντες ἐμεθοῦσεν εἰς τὸ παζάρι ἐσκώτονε τὸν καλλήτερον χωρὶς νὰ τοῦ γίνῃ κᾀμμία μικρὰ παιδία ὁποῦ τὸ κιτάπι τοῦ Μωάμεθ δὲν συγχωρεῖ, ἀλλὰ γράφει μέσα κἂν κανηνά, ἤρτζ ἠρτζινά, μάλι μαλινά, καὶ δι’ ἄλλα πράγματα τέτοια καλὰ ὁποῦ λέγει τὸ κιτάπι τοῦ Μωάμεθ, αὐτουνῶν ὅμως δὲν τοὺς ἤρεσεν καὶ τὸ πέταξαν πέρα καὶ ἔφτιασεν ὁ κάθε ἕνας τὸ ἐδικόν του κιτάπι καὶ κάνει μὲ αὐτὸ καὶ μὲ τὸ σπαθὶ του. Εἰς αὐτὰ ὅλα ἰξεύρομεν πολλὰ καλὰ ὅτι ὁ σεφκετλῆς βασιλέας δὲν ἔχει ῥιζὰν μήτε εἴδησιν εἰς αὐτὰ τὰ πράγματα ὁποῦ γίνωνταν καὶ τοῦ ἐγράψαμεν ἀρτζοάλια πολλαῖς φοραῖς, καὶ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως κᾀνένα δὲν ἐπῆγεν, ἐπειδή καὶ αὐτοὶ οἱ ζουλουμκιάριδες εἶχαν ὅλα τὰ καπιὰ τῆς Πόλεως πιασμένα καὶ κάθε ἀρτζοχάλι ὁποῦ ἀπὸ ἡμᾶς ἐπήγαινεν εἰς τὸ κραταιὸν δεβλέτι τὰ ἐκρατοῦσαν αὐτοὶ καὶ ἔφτιαναν ἄλλα ἐδικά τους κατὰ πῶς ἤθελαν καὶ μή εἰσακούωντε εἰς τὸν βασιλέα. Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ μᾶς ἐστενοχώρησαν καὶ ἐσηκώσαμεν τὰ ἅρματα καὶ ἢ νὰ συκώσωμεν ὅλα αὐτὰ τὰ ζούλμια ἢ νὰ ἀποθάνωμεν ὅλοι. Τώρα ἡ ὑψηλότης σου ἄν εἶναι ὁρισμός σου γράψε ἕνα ἀρτζοχάλι εἰς τὸν βασιλέα ὁποῦ νὰ συκώσῃ ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς ὅλα αὐτὰ τὰ ζούλμια μὲ χὰτ χουμαγιοῦν καὶ νὰ ἀνοίξῃ τὸ κιτάπι τοῦ Μωάμεθ καὶ τότε ἡμεῖς θέλει ἡσυχάση ὁ καθ’ εἷς εἰς τὸ σπήτι του, καὶ θὰ κιτάξῃ τὴν δουλειάν του καὶ θὰ εἴμεθα χίλιαις φοραῖς καλλήτερα ἀπὸ τὰ πρῶτα. Διὰ δὲ τὸ καπετανλίκι τὸ ἐδικόν μου ὁ πατέρας μου ἀπὸ τὸν πατέρα του τὸ ηὗρεν μὲ κλεψιὰ καὶ μὲ τὸ ζουρμπαλίκι χωρὶς κᾀμμία ἀπόδειξιν, καὶ ἐγὼ ἐλπίζω εἰς τὸν μεγαλοδύναμον Θεὸν ἀπ’ ἐδὼ καὶ ὀμπρὸς νὰ τὸ ἔχω χίλιαις φορές καλλήτερα ἀπὸ τὸν πατέρα μου, ὁποῦ νὰ τὸ ἔχω μὲ ἀπόδειξιν. Ταῦτα καὶ λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ σὲ ξαναπροσκυνήσω.
1822 15: 9βρίου:
Ἱερουσαλὴμ
Ὁδυσσεὺς Ἀντρίτζου
