Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Δημήτριου Πλαπούτα πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἐνημερώνει ὅτι παρέδωσε ἕνα(ἄγνωστο σὲ ἐμᾶς) πρόσωπο στὸ Καστέλι γιὰ νὰ φυλακιστεῖ. Ἐπιπλέον, τὸν ἐνημερώνει πὼς ἀπὸ γράμμα τοῦ βουλευτῆ Ἰωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, τὸ ὁποῖο λαθραία ἀνέγνωσε, κατάλαβε πὼς ὁ Πυργιώτης Πέτρος Μήτζιος προβιβάστηκε σὲ χιλίαρχο (ὁ προβιβασμός του εἶχε ὑπογραφεῖ στὶς 31 Ἰανουαρίου στὴν Ἑρμιόνη, βλ. ΑΕΠ, τ. 1, σ. 135), καθὼς καὶ πὼς ὁ παραστάτης τῆς ἐπαρχίας Πύργου δὲν εἶχε ἐμφανιστεῖ ἀκόμη στὶς ἐργασίες τῆς Βουλῆς. Ἐπιπλέον, ζητᾶ νὰ μεριμνήσει γιὰ τὴν ἀποστολὴ στὸ Ναύπλιο στρατιωτῶν ἀπὸ τὴν ἐπαρχία τους, δηλαδὴ τὴν ἐπαρχία Καρύταινας, καὶ νὰ βρεθοῦν πόροι γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἐξόδων του, ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ ἐκποιήσει τὸ «γενικὸν πράγμα» (προφανῶς λάφυρα τῆς πολιορκίας τοῦ Ναυπλίου), καὶ τώρα βρίσκεται σὲ ἀδυναμία καταβολῆς μισθῶν κ.λπ. Τέλος, ἀναφέρεται στὴν ἄφιξη τῆς μητέρας τοῦ Θεόδ. Κολοκοτρώνη, Ζαμπέτας ἢ Ζαμπίας, ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο. Δύο ἡμέρες ἀργότερα, ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης ἀπαντᾶ στὸν Δημ. Πλαπούτα προσφέροντας πληροφορίες γιὰ τὴν ἄφιξη τῆς οἰκογένειάς του (βλ. Ἀγησ. Τσέλαλης, Πλαπούτας, σ. 294).
Προηγούμενες Εκδόσεις: ΙΑΘ, τ. 2, σ. 112.
Ἐξοχότατε ἀρχιστράτιγε,
Χθές με μαχσούς πεζόν σου ἔγραφα ὄσα εἰ όρα ἐκαλούσε και περιμένο τήν ἀποκρισίν σου. Εἴδη σε λέγο ὅτι ἔλαβα το γράμα σου με τούς παρόντας και τόν δια φιλακίν ἄνθροπον, τον οπίον ἐπεράδοσα εἰς τό Καστέλι κατά τίν ὀρδινείαν σου εἰς τίν φιλακίν καλά σιγουρευμένον. Σήμερον ἐπέρασεν ἕνας Πιριώτις πεζός με έναν πλίκον γράματα τής βουλεῖς πρός τόν καπ. Πέτρον Μίτζιον, εἴτον ὅμως καλά βουλομένα, ὄθεν ἀπό ἔνα γράμα του κυρίου Παπαδιαματόπουλου, Πατρέου, εἴδα το νώημα ὁποῦ τον έλεγε ὄτι το δίπλομα τις χιληἀρχίας του εἰπάγι κατά το γράφιν του, καί εἴθε να εὐδοκιμήση με ἀνδραγαθείαν καλά εἰς τήν Πατρίδαν. Πρός τούτις του έλεγε ὀτί εἰ βουλή περιμένετε ἐδώ και ὁ παραστάτις τής ἐπαρχίας του Πύργου δεν εφάνη να ἔλθη. Αὐτά εἴδον και έστω εἰς ρεγουλάν σου· γνωρίζω ἀναγκέους να ἔλθουν ἐκ τίς ἐπαρχίας μας διακοσίους στρατιώτας, ἐπιδί και ἀπό τάς ἄλας ἐπαρχίας δεν ζεστένουν γονιάν, τρέχουν ἄστατα, δια τοῦτο εἴναι ἀνάγκη να έλθουν, εἴναι του Γενέου εἱ στρατιώται ἑκατόν εἴκωσι, του στρατιγού Νικήτα ἐκατό, και δια τίν ὀλιγότιτα τοῦτον ἔβαλα ἀκόμη ἑκατόν λουφετζίδες, δια τίν ἀσφάλιαν του φρουρίου. Το γενικόν πράγμα μὄλον ὁποῦ με μεγάλιν ἐπιμέλιαν ἐφρόντησα να πουληθή και δεν ιμπόρεσα νά βρο πραγματευτήν καί τα εξοδά μας ἐσόθηκαν, ἀνάγκη λιπόν να γενί πρόβλεψις να σταλθούν ἔξοδα, δια τίν εἰκονομίαν τον στρατιωτόν. Ἔμαθον τόν ἐρχομόν τις κυρίας μητρό σου, και πεδίον καί ὑπερεχάρηκα, λιπόν καλώς του ἑδέχθεις, καί να μοῦ φανερόσης πως εἴνε και τί ὁμολόγισαν ἀπο Ζάκηνθων. Ὕγίεναι καί μένο.
Τήν 2 Φεβρουαρίου 823, Ναύπλι.
ὁ πρόθιμος
διμητρ. πλαπούτας
[ἐπὶ τοῦ νώτου:]
Εἴσον ἀπαράλακτον.
