Περίληψη
Ἐπιστολὴ τῶν Ἀνδρέα Ζαΐμη, Ἀνδρέα Λόντου, Ἰωάννη Νοταρᾶ, Βασίλειου Πετιμεζᾶ καὶ ἑνὸς ἀκόμη ὁπλαρχηγοῦ, ἡ ὑπογραφὴ τοῦ ὁποίου εἶναι δυσανάγνωστη, ἀλλὰ πιθανῶς πρόκειται γιὰ τὸν Γεώργιο Παπασταθόπουλο, ποὺ λίγες ἡμέρες ἀργότερα βρισκόταν μαζί τους στὴν Ἁλωνίσταινα (βλ. Κων. Κοτσώνης, Ὁ Ἰμπραὴμ στὴν Πελοπόννησο, σ. 181). Οἱ ἐπιστολογράφοι ἀπαντοῦν σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τοὺς διέτασσε νὰ στρατοπεδεύσουν στὸν Μύτικα, ὀχυρὴ θέση στὴν περιοχὴ τῶν χωριῶν Περθώρι καὶ Μπεντένι (σημ. Σκοπή), βόρεια τῆς Τριπολιτσᾶς (περιγραφὴ τῆς θέσης βλ. στὸ Φώτ. Χρυσανθόπουλος, Ἀπομνημονεύματα, 1899, τ. 2, σ. 216). Οἱ ἴδιοι ἐξηγοῦν πὼς στὴ θέση αὐτὴ τὸ στράτευμα θὰ δυσκολεύεται νὰ ἔχει πρόσβαση σὲ νερό, γι’ αὐτὸ ἀντιπροτείνουν νὰ μετακινηθοῦν στὴν Ἐπάνω Χρέπα. Ἀπὸ τὸ παρὸν πληροφορούμαστε πὼς ὁ στρατηγὸς Δημήτριος Τσώκρης μαζὶ μὲ τὸν Γιαννάκη Νταγρὲ εἶχαν μεταβεῖ στὰ Τσιπιανά (σημ. Νεστάνη), ἐνῶ πρὶν βρίσκονταν στὸ Στενὸ Κορινθίας (Ἀργολικὸν ἱστορικὸν ἀρχεῖον, σ. 96). Στὴν ἐπιστολὴ σχολιάζεται καὶ ἡ παραπλανητικὴ τακτικὴ ποὺ ἀκολουθεῖ ὁ Ἰμπραὴμ πασᾶς: «ὁ ἐχθρὸς εἶναι στρατηγηματικὸς καθὼς ἀπεδείχθη, καὶ ἐν ᾧ καμώνεται νὰ κινηθῇ διὰ ἕνα μέρος κινεῖται διὰ ἄλλο». Μὲ προσθήκη κάτω ἀπὸ τὸ κυρίως κείμενο προτείνεται ἕνα σχέδιο ἐπίθεσης ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, μὲ στόχο νὰ τοὺς ἐγκλωβίσουν («τὸν ἐχώναμεν μέσα εἰς ἐκείνους τοὺς βράχους»), προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν νίκη. Τέλος, μαζὶ μὲ τὴν παρούσα ἀποστέλλεται καὶ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀλεξάκη Βλαχόπουλου, ὁ ὁποῖος στὶς 14 Ἰουνίου 1825 εἶχε ἀποσταλεῖ ἀπὸ τὸ Μεσολόγγι στὴν ἕδρα τῆς Διοίκησης, προκειμένου νὰ περιγράψει τὴν κατάσταση στὸ πολιορκούμενο Μεσολόγγι (βλ. Ἀλληλογραφία Φρουρᾶς Μεσολογγίου, σ. 140).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Υπομνήματα, σ. 175-176 ▪ ΙΑΘ, τ. 2, σ. 376, 379.
Βλ. Σχετικά:
0357
Πρὸς τὸν ἐκλαμπρότατον Γενικὸν Ἀρχηγόν!
Σήμερον πρωΐ ἐλάβομεν τὸ ἔκλαμπρὸν ἀδελφικόν σας γράμμα, καὶ ἔγνωμεν τὰ ἐν αὐτῷ· εἴδομεν καὶ τὰς ὁδηγίας ὁποῦ μᾶς δίδετε διὰ νὰ κινηθῶμεν νὰ καταλάβωμεν τὴν θέσιν τοῦ Μήτικα, τὸ ὁποῖον τὸ γνωρίζωμεν καὶ ἡμεῖς ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον, καὶ ὠφέλιμον τοῦτο καθ’ ὅλους τοὺς τρόπους, πλὴν ἡ δυσκολία τοῦ νεροῦ μᾶς φαίνεται ἀνοικονόμητος· διὸ καὶ συνεκροτήθη πολεμικὸν συμβούλιον ἀπὸ τοὺς ἐνταῦθα εὑρισκομένους ὁπλαρχηγούς, καὶ παρὰ πάντων ἐνεκρίθη διὰ νὰ ἀνέβωμεν εἰς τὴν Ἀπάνω Χρέπαν, ὅπου εὐκολύνεται καλήτερα τὸ στρατόπεδον ἀπὸ νερόν, καὶ ἐκεῖθεν ἐκτείνεται ἕως ἐκεῖ ὁποῦ τὸ καλέσει ἡ ἀνάγκη, καὶ ἡ θέσις τοῦ τόπου. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο διὰ νὰ γίνῃ, ἐσκέφθημεν ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ μετὰ μίαν ἤ δύω ἡμέρας ἀπὸ τὴν σήμερον, καθότι τὰ στρατεύματα, τὰ τε Καλαβρυτινά, καὶ Κορινθιακὰ οἰκονομοῦνται ἀπὸ τροφάς, ἀπὸ αὐτὰς τὰς δύω ἐπαρχίας, καὶ διὰ νὰ μᾶς προκαταλάβουν μὲ τροφὰς αὐταὶ αἱ ἐπαρχίαι, ὥστε νὰ ἔχωμεν τοὐλάχιστον καὶ μαζῆ μας πολλὰ ὀλίγας, πρέπει νὰ ἐμποδισθῶμεν ἐδώ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τὴν ἐπαύριον νὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν Ἐπάνω Χρέπαν ὡς εἴρηται· καὶ ἐκεῖ πάλιν νὰ πηγαίνωμεν νὰ τοποθετηθῶμεν μᾶς προτείνεται ἄλλη δυσκολία, καθότι ὁ ἐχθρὸς εἶναι στρατηγηματικὸς καθώς ἀπεδείχθη, καὶ ἐν ᾧ καμώνεται νὰ κινηθῇ διὰ ἕνα μέρος κινεῖται διὰ ἄλλο, καὶ ἄν ὑποθετέον κινηθῇ διὰ τὰ Καλάβρυτα ἤ διὰ Πάτρας, ἡμεῖς ἀπὸ τὴν Ἀπάνω Χρέπαν δὲν ἠμπορᾶμεν νὰ τὸν φθάσωμεν καὶ νὰ τὸν βλάψωμεν. Διὰ αὐτὰς λοιπὸν τὰς εἰρημένας δικαιολογημένας αἰτίας ἐνεκρίθη νὰ περιμείνωμεν ἐδώ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ πάλιν περιμένωμεν ἐν τάχει δευτέραν ἀπόκρισίν σου πρὸς ὁδηγίαν μας· νεώτερὸν τὶ δὲν ἔχωμεν διὰ νὰ σᾶς φανερώσωμεν, χθές μὲ ἐπίτηδες ἄνθρωπὸν μου σᾶς ἔστειλα γράμματα ἀπὸ Ναύπλιον. Ὁ στρατηγὸς Τζιόκρης μὲ τὸν Νταγρὲ μὲ περίπου τῶν ἐξακοσίων στρατιωτῶν ἦλθον εἰς τὰ Τζιπγιανὰ καὶ συνυπακούσθημεν, καὶ προσμένωμεν ἐν τάχει τὴν ἀπόκρισίν σου διὰ νὰ μᾶς χρησιμεύσῃ ὡς ὁδηγὸς εἰς τὰ πράγματα, καὶ μὲ ὅλην τὴν ἀδελφικὴν ἀγάπην μένωμεν.
Τῇ 22 Ἰουνίου 1825, Λεβῆδι
Οἱ ἀδελφοὶ
ἀνδρέας ζαήμης
ἀνδρέας λόντος
Ἰωάννης Νοταρά
Βασίλειος Πετμεζᾶς
Γεώργιος +...+ [60]
Κύριε ἡ ἔλλειψις τοῦ νεροῦ προβάλλεται ἀνοικονόμητος διὰ τὸν Μύτικα, καὶ πλέον ἀφ’ οὗ οἰκονομηθῶμεν ἕως τὸ βράδι ἀπὸ ψωμί, διατὶ νέα γενήματα ἀκόμη εἰς Καλάβρυτα δὲν εὐγῆκαν καὶ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ δέκα καὶ εἴκοσι ὀκ(άδες) ἀπὸ τὰ χωρία, ἀναβαίνομεν εἰς τὴν Χρέπαν· τάχυνον νὰ μᾶς ἀποκριθῆς.
[ἀπὸ ἄλλο χέρι:]
Ἐστοχάσθημεν, ὅτι μόνον τὰ στρατεύματα ὁποῦ βαστοῦν τὴν θέσιν πρὸς τὸν Μιστρᾶ νὰ μείνουν ἐκεῖ ὁποῦ εἶναι διὰ νὰ τοῦ ἐμποδίζουν τὴν διάβασίν του διὰ τὸ Νεόκαστρον, τὰ δὲ ἄλλα στρατεύματα ὁποῦ εἶναι ἕνα γύρω, νὰ συνυπακουσθοῦν ὅλα καὶ εἰς μίαν νύκτα προσδιωρισμένην νὰ ξημερωθοῦν ὅλα στὰ Τρίκορφα καὶ ἕως τὸν Μύτικα, ὅλα στὸ γελέκι [61], ἔχοντα μαζῆ τους, καὶ μιᾶς ἡμέρας ψωμί, καὶ οὕτως κἀμμνιὰ χιλιάδα Ἕλληνες νὰ τού δώσουν αἰτίαν διὰ ντουφέκι ἀπὸ πλησίον. Αὐτὸς εἶναι ὑπερήφανος καὶ θὰ πεταχθῇ ἔξω, καὶ ἔτζι ἴσως τὸν ἐχώναμεν μέσα εἰς ἐκείνους τοὺς βράχους καὶ τὸν ἀφανίζαμεν. Καὶ ὅτι στοχασθῇς περὶ αὐτοῦ τοῦ πράγματος φανέρωσαὶ μας διὰ νὰ ἀγροικηθῶμεν καὶ μὲ τὸν Τζώκρην.
[πλαγίως, στὴν πρώτη σελίδα:]
Λάβε καὶ τὸ περικλειόμενον ἀπὸ τὸν στρατηγὸν Ἀλεξάκην Βλαχόπουλον διὰ νὰ ἰδῆς τὴν κατάστασιν τοῦ Μισολογκιοῦ, καὶ στοχάζομαι ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον διὰ νὰ γράψῃς εἰς τὴν Διοίκησιν διὰ νὰ ἀκούσῃ τὰ αἰτήματά των διὰ νὰ προφθασθῇ τὸ Μισολόγκι, [[καὶ μην]] διὰ νὰ μὴν τύχῃ καὶ τὸ χάσωμεν ἐκεῖνο τὸ τόσον ἀναγκαίον φρούριον.
60. Δυσανάγνωστη ὑπογραφή, ἀπουσιάζει πλήρως ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη. 61.Ἐννοεῖ: σὲ κατάσταση ἐτοιμότητας, βλ. τὰ σχόλιά μας στὸ ἔγγραφο [360].
