Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Διονύσιου Ρώμα πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἐνημερώνει ὅτι ἀπεστάλησαν τὰ ἀναγκαῖα γράμματα μὲ τὸν Χρῆστο Ζαχαριάδη –προφανῶς τὰ ἀντίγραφα τῆς αἴτησης προστασίας ποὺ μετέφερε ὁ τελευταῖος στὴν Πελοπόννησο γιὰ νὰ ὑπογραφοῦν (βλ. καὶ τὰ σχετ. [389], [399]). Ἀναφέρεται, ἀκόμη, καὶ σὲ συνομιλίες μὲ τὸν Κωνσταντίνο Πελοπίδα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποσταλεῖ στὴ Ζάκυνθο ἀπὸ τὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη, στὰ τέλη Ἰουνίου. Μὲ τὴν παρούσα ὁ Διον. Ρώμας τονίζει τὴ σημασία ποὺ θὰ εἶχε γιὰ τὴν καλὴ τύχη τοῦ αἰτήματος προστασίας κάποια σημαντικὴ στρατιωτικὴ ἐπιτυχία. Ἐπισημαίνει, ἐπίσης, στὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη ὅτι «ἀνανεώνει τὸ δικαίωμα νὰ παριστάνετε λαοὺς καὶ ἐπαρχίας» δηλαδὴ ἐνισχύει τὸ κύρος καὶ τὴν προσωπική του ἰσχὺ στὴν ἐκπροσώπηση τῶν Ἑλλήνων. Στὸ ὑστερόγραφο τὰ ἄλλα δύο μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς Ζακύνθου ἀποστέλλουν χαιρετισμὸ καὶ εὐχὲς γιὰ νίκες στὸ πεδίο τῶν μαχῶν. Ἡ ἐπιστολὴ φέρει ἡμερομηνία 9 Ἰουλίου. Πραγματολογικὰ στοιχεῖα συνιστοῦν ἰσχυρὲς ἐνδείξεις ὅτι ὁ ἐπιστολογράφος δὲν χρησιμοποιεῖ τὸ Γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο, γεγονὸς ποὺ θὰ σήμαινε ὅτι ἡ ἐπιστολὴ συντάχθηκε στὶς 27 Ἰουνίου κατὰ τὸ Ἰουλιανό, ἐνῶ ὁ Κων. Πελοπίδας ἔφτασε στὸ νησὶ στὶς 29 Ἰουνίου (βλ. Ἱστορικὸν ἀρχεῖον Διονυσίου Ρώμα, τ. 1, σ. 583-584· βλ. καὶ σχετ. [407]). Ἀπὸ τὸ σχετ. [399] φαίνεται πὼς ὁ Διον. Ρώμας ἀπέστειλε, τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὴν παρούσα, μὲ ἡμερομηνία ἐπίσης στὸ Ἰουλιανό, καὶ ἄλλη μία ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀποστόλη Κολοκοτρώνη· παρόμοια εἶχε πράξει καὶ στὴν ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Θεόδ. Κολοκοτρώνη γιὰ νὰ τὸν συγχαρεῖ γιὰ τὴν ἀμνήστευσή του, στὶς 21 Μαΐου 1825 (βλ. Ἱστορικὸν ἀρχεῖον Διονυσίου Ρώμα, τ. 1, σ. 523-527).
Προηγούμενες Εκδόσεις: ΙΑΘ, τ. 2, σ. 407-408.
Βλ. Σχετικά:
0389, 0399, 0407
Γεναιώτατε καὶ ἡγαπιτέ μου ἀδελφὲ
ἐξ ὅλης ψυχῆς σᾶς ἀσπάζομαι
Ἐν Ζακύνθῳ θ΄ Ἰουλίου αωκε΄
Ἐπέμφθησαν τ’ ἀναγκαία ὄθεν ἀπαιτεῖ μετὰ τὴν ἐπιστροφῆν ἐδὼ τοῦ πιστοῦ φίλου Ζαχαριάδη. Ὄμήλισα κατὰ μόνας μὲ κύριον Πελοπίδην, ἐκ τοῦ ὁποίου ἔλαβα καὶ ἔλαβασιν [2] οἱ κοινοὶ φίλοι τὰ γράμματά σας. Τὰ λεγόμενα παρὰ Πελοπίδου πρὸ πολοῦ τὰ ἐσκεύθην καὶ τὰ ἐσυνέργισα κατὰ συράν. Αἱ περιστάσεις σᾶς ἀπόδειξαν πόσον ὀρθαὶ ἐστάθησαν αἱ συμβουλαί μου, καὶ μετὰ ταῦτα τί ἔπραξα διὰ νὰ ἐλαφρόσω τὴν ὑπόληψίν σας [[μετὰ ταῦτα]] κάμνωντας νὰ πέσῃ ἡ προσωπίδα τῶν ἀντικειμένων σας. Τώρα ὅμως βεβαιωθήτε ὄτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ λάβουσι καλλὴν ἀκρόασιν τὰ ζητιματά σας, καὶ πᾶν ἄλλο σχέδιον εἰς τὰ ἔξω, ἐὰν δὲν πασχύσετε ὄλαις δυνάμαισι νὰ δώσετε κρότον μὲ κάποιο τὶ σειμαντικὸ ἐπιχειριμα κατὰ τοῦ ἐχθροῦ. Αὐτὸ σᾶς ἀνανεώνει τὸ δικαίωμα νὰ παριστάνετε λαοὺς και ἐπαρχίας, ἐπειδὴ καὶ εἰς τὴν καταστασίν σας τὴν τωρινὴν ὀλιγόστευσε πολλὰ αὐτὸ τὸ δυκαίωμα. Εἰς τοῦτο μόνον πρέπει [3] ἄχρι νὰ συντρέξετε ὁμοφώνως χωρὶς ἄργιτα. Ἐντὸς ὀλίγου ἐλπίζω νὰ σᾶς δώσω πλέον σειμαντικὰς ἀποκρίσεις. Σᾶς εὔχομαι ἐκ ψυχῆς και μένω.
ἁγαπητός σας ἀδελφὸς
Διονύσιος ὁ δε Ῥώμας
[πλαγίως:]
Περιμένομεν μὲ λακτάραν τὰς λαμπρὰς ἀγγελίας κατὰ τοῦ τρισβαρβάρου ἐχθροῦ· εἴθε ἐντὸς ὀλίγου νὰ μᾶς τὰς ἀναγγείλης πρὸς εὐτυχὴν καὶ ἔνδοξον ἐπιτυχίαν τῶν πράξεων σου. Δεχθεῖτε ἀπὸ μέρους μας τοὺς ἀπὸ ψυχῆς εἰλικρινεστάτους ἀσπασμούς μας, καὶ πίστευσον μας διὰ παντός, ὡς ἀδελφούς.
Παναγιώτης Γ. Στεφάνου
Κονσταντίνος Δραγώνας
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
Τῷ ἀνδρειοτάτῳ καὶ γενναιότάτῳ Κ(υρίῳ) Κ(υρίῳ) Θεοδώρῳ τῷ Κολοκοτρόνῃ γενικῷ ἀρχηγῷ τῶν κατὰ γὴν Ἑλλήνων.
Ἐν Πελοποννήσῳ
2.Στὸ ΙΑΘ: «ἔκβασιν». 3.Στὸ ΙΑΘ: «σᾶς τρέχει», ἀντὶ τοῦ ὀρθοῦ «πρέπει».
