Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Ἀρ. 167 Ἐκλαμπρότατε Γεννικὲ Ἀρχηγὲ Καὶ χθὲς σᾶς ἐγράψαμεν καὶ ἀλλεπαλήλως δὲν λείπομεν νὰ σᾶς εἰδοπ[οιῶμεν] τὰ διατρέχοντα καὶ συμπίπτοντα. Χθὲς ἔφθασεν εἰς Ἁγιαννίτικα [Κα]λύβια ὁ Θεοδωράκης Γρίβας, τὸ φέρσιμόν του ἐξήγησεν ἀρκετά, τὸ πν[εῦμα] μὲ τὸ ὁποῖον ἀποστέλλεται, ὄχι βέβαια ποτὲ διὰ νὰ συντελέσῃ, τοιοῦτον σχολ[εῖον] ἔλαβεν, εἰς τὸ ὁποῖον προσθέττει πολὺ καὶ ἡ ἐδική του ἐν μέρει ἀχρειότης. Ἐ[ζή]τησε δύω χιλιάδες σχεδὸν ταΐνια, ἐλιαῖς, λάδια, χαβιάρια. Οἱ ἐπιστᾶται μ[ας] ἠναγκάσθησαν νὰ φύγουν νύκτα, καὶ σήμερον μὲ ἕνα ἰππικὸν ἀπὸ ὅλα [τὰ] ζῶα τοῦ φροντιστηρίου ἐκστρατεύει διὰ τὸ στρατόπεδον. Εἰς μάτην ἡ Ἐπιτροπὴ ἔγραψε, καὶ διεμαρτηρήθη, καὶ εἰς ἀπάντησιν ἔλαβεν, ὅτι ἡ ἀχρειότης τῶν Ἐλλήνων ἀχαλίνωτος. Τοιαῦτα ὡς ἀπὸ μέρους τοῦ Γρίβα. Ἐκεῖνα δὲ ὅθεν ἔχουν τὴν ἀρχὴν καὶ αὐτά, σᾶς εἶναι γνωστά, ἀντιπράττοντα φαίνονται καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν. Ἀδιακόπως καὶ καθ’ ἡμέραν ἡ Ἐπιτροπὴ γράφει, ὅτι τροφαί, τροφαί, καὶ νὰ ἐξακολουθοῦν καθ’ ἡμέραν διὰ δέκα χιλιάδας στρατεύματα, καὶ δὲν βλέπει ἕως ὥρας ἄλλο ἐκεῖθεν, εἰμὴ ἀντιφάσκοντας διαταγάς, καὶ ψιλὰς ὑποσχέσεις· ἐνόησε τέλος πάντων τὴν ἁπάτην, καὶ ἀμέσως σήμερον ἀποστέλλει ἄνθρωπόν της μὲ χρήματα εἰς Πέτζαις, διὰ νὰ προμηθεύσῃ πεντακόσια καντάρια παξιμάδι. Ἐκλαμπρότατε, ἰδοὺ ἡ περίστασις εἰς τὴν ὁποῖαν χρειάζεται ἐπιμονή, καὶ φρόνιμος οἰκονομία, μεγάλη ἀρετὴ νὰ πολιτευθῇ τινὰς τὸν καιρόν, καὶ νὰ οἰκονομήσῃ τὰς περιστάσεις· ἡ νίκη μὲ τὰ ἅρματα ἀποδίδεται πολλάκις καὶ εἰς τ[ὴν] τύχην, ἡ τύχη ὅμως τῆς Πατρίδος κρέμαται πρὸς τὸ παρὸν ἀπὸ τὴν [φρό]νησίν σας, καὶ τῶν ὁμοίων σας πατριωτῶν, τοὺς ὁποίους ἀρκετὰ ἡ πεῖρα [καὶ] τὰ παθήματα τοὺς ἐσπούδαξαν τὴν πολιτικὴν τῆς Ἑλλάδος, καὶ τὸ δι[πλωμα]τικὸν πνεῦμα τῶν κρατούντων· ὁ Θεὸς ὑπερασπίζεται ὁλοφάνερα τὴ[ν] Ἑλλάδα· σήμερον ἔχομεν ἀξιόπιστον εἴδησιν ἀπὸ Ναύπλιον, ὅτι εἰς Ἀλε[ξάν]δρειαν οἱ τακτικοὶ Ἄραβες ἐπαναστάτησαν, ἐφόνευσαν πολλοὺς τῶν ἀξιωματικῶν τους, καὶ ἀπεσύρθησαν εἰς τὰ ἐνδότερα· αὐτὸ βεβαιοῦται ἀπὸ Ὕδραν, ἐλπίζομεν νὰ ἀληθεύῃ, καὶ θέλει συνεισφέρει πολὺ εἰς τὴν καταστροφὴν τοῦ [ἐχθ]ροῦ μας· μόλον τοῦτο τὸ πᾶν κρέμαται ἀπὸ ἡμᾶς, ἀπὸ ἡμᾶς. [Σᾶ]ς στέλλονται δέκα χιλιάδες ἀρβανίτικες πέτραις, καὶ μερικὰ ψάρια, καὶ πάλιν [δέ]ν λείπομεν ἀπὸ τὸ χρέος μας. Ἔφθασε κατὰ δυστυχίαν μία δόσις δανείου εἰς Ναύ[πλ]ιον ἀπὸ πενῆντα χιλιάδες λύραις· προλάβετε λοιπόν, καὶ γράψετε, διενεργήσα[τε], διὰ τὴν καλὴν οἰκονομίαν τούτων, καὶ ἄν τοῦτο ἀδύνατον, νὰ διορισθῇ μία ἀρ[κ]ετὴ ποσότης διὰ τὴν ἀνάγκην τῆς Πελοποννήσου, καὶ αὐτὴ νὰ δοθῇ εἰς τὴν Ἐπι[τ]ροπήν, καθότι ἄν ἀφεθῇ εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἐκεῖ, δὲν μένει ἀμφιβολία εἰς τὴν μεταχείρησίν των. Τὰ γράμματὰ σας θέλει τὰ διευθύνετε πρὸς ἡμᾶς, καὶ εἷς ἐξ ἡμῶν νὰ περάσῃ εἰς Ναύπλιον, καὶ δι’ ἄλλην οἰκονομίαν, καὶ διὰ τοῦτο μάλιστα. Τῇ 4 Αὐγούστου 1825, Ἄστρος. ἡ Τριμελὴς Ἐπιτροπὴ Ἀναστάσιος λόντος Κωνσταντίνος δηλιγιάννη Κωνσταντίνος Δεληγιάννης ὁ Γραμματεὺς Δ. Βούλης Σᾶς περικλείονται δύω γράμματα εἰς ὄνομά σας καὶ δύω ἕτερα εἰς τοὺς ἀδελφοὺς Λόντον καὶ Κανέλον στρατηγόν.