Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀνδρέα Ζαΐμη πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στὴν ὁποία ἀναφέρεται στοὺς Γεώργιο Κουντουριώτη καὶ Ἀλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Ἡ διατύπωση δὲν εἶναι σαφής, πάντως σχετίζεται μὲ τὶς πολιτικὲς ζυμώσεις ποὺ γίνονταν τὸ καλοκαίρι τοῦ 1825, εἰδικότερα ὅσον ἀφορᾶ στὴν ὑπογραφὴ τοῦ αἰτήματος προστασίας. Φαίνεται ὅτι ἔλαβε τὸ ἔγγραφο τοῦ αἰτήματος προστασίας τῶν Πελοποννησσίων πρὸς τὴν Ἀγγλία, μὲ σκοπὸ νὰ τὸ προωθήσει στὸν Διονύσιο Ρώμα στὴ Ζάκυνθο, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ τὸ κάνει, διότι χρειάζονται χρήματα καὶ «δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὰ λαμβάνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν», ἐνῶ παράλληλα ἔχει πολλοὺς ἀντίζηλους στὴν ἐπαρχία του καὶ ἔχει χάσει ὅλη τὴν περιουσία του. Τὸν ἐνημερώνει ἀκόμη ὅτι περιμένει νὰ φτάσει ὁ Νικήτας (Σταματελόπουλος) καὶ ὁ Σισινόπουλος (Χρύσανθος Σισίνης), καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Καλαβρυτινοὺς θὰ μετέβαιναν στὴν Καρύταινα. Στὸ τέλος τῆς παρούσας ὁ ἐπιστολογράφος δηλώνει μὲ ἔντονο τρόπο τὴν ἀπογοήτευσή του γιὰ τὴν ἀδιαφορία τοῦ Θεόδ. Κολοκοτρώνη ἀπέναντι στὶς οἰκονομικὲς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει. Τὸ πρόσωπο ποὺ ἀναφέρεται στὴ σημείωση, ὁ «Θεοδωράκης», εἶναι κατὰ πάσα πιθανότητα ὁ Θεόδωρος Σακελλαρίου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν Φωτάκο: «Ὑπῆρξεν ἐκ τῶν ἐπισημοτέρων τῶν ὑπὸ τὸν Ζαΐμην, καὶ πάντοτε ἐστέλλετο εἰς πολιτικὰς ὑπηρεσίας ὡς ἐμπιστευμένος του» (βλ. Φώτ. Χρυσανθόπουλος, Βίοι Πελοποννησίων ἀνδρῶν, σ. 31, καὶ Ἀθ. Τζώρτζης, Ἱστορικὸ Λεξικὸ Καλαβρύτων, τ. 5, σ. 554-556).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 227-228 ▪ ΙΑΘ, τ. 3, σ. 97-98.
Ἐκλαμπρότατε κύριε,
Πρὸ μιᾶς ὥρας μὲ τοὺς ἤδη ἐρχομένους σᾶς ἔγραψα, ἐπομένως ἔλαβον τὸ ἀπὸ 3 τοῦ ἰσταμένου ἀποκριτικόν σας καὶ ἴδον τὰ ἐν αὐτῶ.
Καὶ περὶ μὲν τοῦ Κουντουργιώτου καὶ Μαυροκορδάτου καλὰ ἔκαμεν ὁ κύριος Λόντος ὁποῦ τὸν ἕνα κατέπεισε νὰ μὴ φυσᾶ τὸ διαγούρτι, τὸν δὲ ἄλλον νὰ γίνῃ ὁμόφρων μετὰ τὰς συνδιαλέξεις. Εὐχῆς ἔργον ὅμως εἶναι ὁ δεύτερος νὰ μὴν ἔκαμεν τὰς συνδιαλέξεις, διὰ νὰ μάθῃ ἐκεῖνα ὁποῦ δὲν ἤξευρε καὶ νὰ ὀδιγηθῆ εἰς τὰ ἐδικὰ του σχέδια. Τὸ διὰ τὸν Ῥῶμα θέλει στείλω, οἱ ἄνθρωποι ὅμως ὁποῦ θὰ στέλλονται εἰς τοιαῦτας ὑποθέσεις θέλουν ἔξοδα, καὶ αὐτὰ ἐγώ δὲν ἠμπορῶ νὰ τὰ λαμβάνω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.Ἐγώ δὲν ἔχω συνήθειαν, νὰ κλαίομαι οὔτε να πολυζητῶ, σᾶς λέγω καὶ διὰ τούτην μόνην τὴν φοράν, ὅτι χωρίς τὰ ἀναγκαῖα χρήματα δὲν ἐξικανῶ πλέον νὰ λέγομαι ἀρχηγὸς σώματος, ἀλλὰ παραιτούμενος θέλει δουλεύσω εἰς τὴν Πατρίδαν μου, ὅσο βαστοῦν τὰ πόδια μου. Ὁ Νοταρᾶς ἔχει πεντακοσίους μισθωτοὺς στρατιῶτας, εἶναι εἰς μίαν ἐπαρχίαν πλουσίαν καὶ εὐάγωγον, καὶ ἀπαντᾶ μ’ ὅλα ταῦτα καὶ ἡ ἐξοχότης του κἄμποσας δυσκολίας εἴς τε τὴν ἐξαγωγὴν τῶν στρατιω[τῶν] καὶ εἰς ἄλλα. Ὁ Σισίνις τὸ ἴδιον, καὶ ἐγώ εἰς τὰ Καλάβρυτα ἔχω τόσους ἀντιζήλους, ὁποῦ δὲν εἶναι τρόπος ἓναν ὀβολὸ[ν να] λάβω καὶ ὁποῦ εἰς τὰς προτητερινὰς καταδρομὰς ἔχασα τὴν περιουσίαν μου ὅλην. Νὰ κάμνω περισσότερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους δὲν δύναμαι καὶ πλέον μετὰ τὴν ἀπάντησίν σας θέλει ὁδιγηθῶ.
Καθὼς σᾶς ἔγραφον περιμένω τὸν στρατηγὸν Νικήταν καὶ Σισινόπλον νὰ ἔλθουν, ἕως αὔριον συνάζονται καὶ οἱ Καλαβρυτινοὶ ὅλοι ἐὰν δὲν τοὺς διαστρέψει κᾀμμία προσταγὴ τῆς Διοικήσεως, καὶ τότε ἀπερνῶμεν εἰς Καρύταιναν. Θέλει λάβω τὴν φροντίδαν καὶ διὰ τὰ λοιπὰ ὁποῦ μὲ γράφεται· νὰ σὲ εἴπω ὅμως τὴν ἀλήθειαν Κολοκοτρώνη δὲν ἤλπιζα νὰ φαίνεσαι τόσον ἀδιάφορος εἰς τὰς ἐλλείψεις μου, ἐν ᾧ γνωρίζεις καὶ τὴν ὑπόθεσίν μου καὶ τὴν κατάστασίν μου. Ταῦτα.
1825, Αὐγούστου 5, ἀπὸ Λικούργ͜ιαν
ὁ ἀδελφός
ἀνδρέας ζαήμης
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
Πρὸς τὸν ἐκλαμπρότατον Γενικὸν Ἀρχηγὸν κύριον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην
Αἰσίως
[σημείωση:]
Θεωδωράκη ἐγχείρισον καὶ τὸ παρὸν ἀσφαλλῶς.
[ἐπὶ τοῦ νώτου:]
Ἀ. Ζαήμης 1825
Αὐγούστου 5.
