Περίληψη
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν Τύπο, ποὺ σχετίζονται μὲ τὴ δράση τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ἐναντίον τοῦ Ἰμπραὴμ πασᾶ. Ἡ ἡμερομηνία τῆς ἀντιγραφῆς δὲν μᾶς εἶναι γνωστή. Πιθανότατα, πρόκειται γιὰ μεταγενέστερη ἐνέργεια, ἴσως καὶ κατὰ τὴ διάρκεια προετοιμασίας τῆς ἔκδοσης τῶν Ὑπομνημάτων ἀπὸ τὸν Γενναῖο Κολοκοτρώνη, ὑπόθεση ὅμως ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ πρὸς τὸ παρόν.
Φίλος τοῦ Νόμου,
ἀριθ. 141 – 7 Αὐγούστου 1825
Ναύπλιον τῇ 6 Αὐγούστου
Ἀπὸ γράμματα ἐκ τοῦ στρατοπέδου τῶν Βερβένων μανθάνομεν, ὅτι ὁ Ἰμπραὴμ πασᾶς εἰς τὴν ἀπὸ Τριπολιτζὰν (ὅπου ἄφησεν ἱκανὴν φρουρὰν) εἰς Νεόκαστρον μετάβασίν του, ἐκτυπήθη ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ στρατηγοῦ Κολοκοτρώνη κατὰ τὸ Ἴσαρι τῆς Καρυταίνης. Τὸ μικρὸν τοῦτο ἑλληνικὸν σῶμα εἶχε τὴν ἀξιότητα νὰ ἐμποδίσῃ μὲ ἀκατάπαυστον πόλεμον δύο ὁλοκλήρους ἡμέρας τὴν δίοδον εἰς ὅλον σχεδὸν τὸ τακτικὸν καὶ ἄτακτον στράτευμα τῆς Αἰγύπτου, τὸ ὁποῖον τέλος διῆλθε μὲ μεγάλην φθοράν του.
ἀριστερὴ στήλη, κάτω:
Γενικὴ Ἐφημερὶς τῆς Ἑλλάδος
ἀριθ. 86, 25 Αὐγούστου 1826,
καὶ Φίλος τοῦ Νόμου,
ἀριθ. 238 – 27 Αὐγούστου 1826.
Σημ.
Ὁ Φίλος τοῦ Νόμου, δημοσιεύων ταῦτα ἐκ τῆς Γενικῆς Ἐφημερίδος, ὑποσημειοῖ τὰ ἑξῆς:
«Ταύτην τὴν ὥραν ὅμως μανθάνομεν μὲ πόνον, ὅτι καὶ αὐτοὶ (οἱ στρατηγοὶ) προσκληθέντες παρὰ τοῦ Γεν(ικοῦ) Ἀρχηγοῦ κ. Θ. Κολοκοτρώνη, ἄφισαν τὰ ἴχνη τοῦ ἐχθροῦ, καὶ ἦλθον εἰς Ναύπλιον, μέλλοντες νὰ μεταβῶσιν εἰς τὸ ἐλεεινὸν θέατρον τῆς Κορίνθου.»
δεξιὰ στήλη, κάτω:
Οἱ στρατηγοὶ Ν. Σταματελόπουλος, Δ. Πλαπούτας, Ι. Θ. Κολοκοτρώνης, Δ. Τζόκρης, Δ. Πανᾶς καὶ Ι. Γ. Πέτας, πεπεισμένοι ὅτι ἡ παρουσία τῆς ἐκ μελῶν τῆς Σ(εβαστῆς) Διοικήσεως συγκειμένης καὶ διωρισμένης ἐπιτροπῆς, καὶ ἡ τοῦ Γενικοῦ Ἀρχηγοῦ κ. Θ. Κολοκοτρώνη ἔμελλον νὰ ἐξομαλίσωσι καὶ διασκεδάσωσι τὰς ἐμφυλίους ταραχὰς τῆς Κορίνθου, ἀπεφάσισαν νὰ κινηθῶσιν αὐτοὶ κατὰ τοῦ ἐχθροῦ ἕως οὗ νὰ προφθάσωσι καὶ τὰ ἐκεῖ κακῶς ἄχρι τῆς σήμερον ἀσχολούμενα στρατεύματα.
Κατὰ τὴν 19 τοῦ ἐνεστῶτος μηνὸς 1500 ἄτακτοι στρατιῶται καὶ ἱππεῖς ἐκ τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου ὑπῆγον εἰς Μπασαρᾶ, καὶ ἅμα πληροφορηθέντες περὶ τούτου οἱ ἡμέτεροι ὥρμησαν κατ’ αὐτῶν, καὶ συνῆψαν μάχην, καθ’ ἥν ἐφονεύθησαν ἐκ τῶν ἐχθρῶν 180, ἐζωγρήθησαν 17, ἐλευθερώθησαν 40 καὶ ἐπέκεινα ἀδελφοὶ αἰχμάλωτοι, καὶ ὑπέρ τὰς δέκα χιλιάδας αἰγιδοπρόβατα, καὶ 300 ἀγελαδοβῴδια, τὰ ὁποῖα καὶ ἐδόθησαν εἰς τούς κυρίους αὐτῶν· οἱ δὲ στρατιῶται ἔλαβον μόνον 200 ἀλογομούλαρα τοῦ ἐχθροῦ καὶ 16 ἐκλεκτούς ἵππους.
Ἀπὸ πολλῶν σημείων φαίνεται ὁ ἐχθρὸς ὅτι κινεῖται πρὸς τὰ ἴδια, ἀπὸ δὲ τῶν αἰχμαλώτων δέν ἠμπόρεσαν οἱ ἡμέτεροι νὰ λάβωσι καμμίαν ἐντελῆ πληροφορίαν περὶ τῶν κινημάτων αὐτοῦ.
Οἱ Ἕλληνες ἔδειξαν καὶ κατὰ ταύτην τὴν μάχην μεγάλην προθυμίαν, καὶ ἐπλήρωσαν ἀκριβῶς τὰ πρὸς τὴν Πατρίδα ἱερὰ αὐτῶν χρέη.
