Περίληψη
Ἀντίγραφο ἐπιστολῆς τοῦ Ἰταλοῦ φιλέλληνα Τζουζέππε Ροζαρὸλ πρὸς τὸν παλαιό του γνώριμο ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ἀνακοινώνει τὴν ἀπόφασή του νὰ συστρατευτεῖ στὸν ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων «θεωρικῶς τε, καὶ πρακτικῶς». Ὑπογράφει ὡς: «ὁ ἐλευθέριος στρατηγὸς Rosaroll Scorza». Ὁ Τζουζ. Ροζαρὸλ βρισκόταν στὴ Γαστούνη, ὅπου, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Γεώργιο καὶ τὸν Χρύσανθο Σισίνη, ἄρχισε νὰ ἐκπαιδεύει τοὺς ἄνδρες τους ὡς ἱππεῖς, ἱκανοὺς νὰ χειρίζονται στὴ μάχη τὴ λόγχη. Ἀναφέρεται, ἀκόμη, στὴν ἐπικοινωνία ποὺ εἶχε στὴ Ζάκυνθο μὲ τὸν Κωνσταντίνο Πελοπίδα (κατὰ τὸ ταξίδι τοῦ τελευταίου τὸ καλοκαίρι τοῦ 1825, βλ. καὶ τὰ ἔγγρ. [402] καὶ [407]). Ὁ Ροζαρὸλ φαίνεται ὅτι εἶχε διαδραματίσει σημαντικὸ ρόλο στὴν ἄμυνα τοῦ Νεόκαστρου, διατηρώντας ἐπικοινωνία μὲ Εὐρωπαίους ἀξιωματικοὺς ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὸν στρατὸ τοῦ Ἰμπραὴμ πασᾶ, ἐνῶ εἶχε ἀναλάβει καὶ τὴ στρατιωτικὴ ἐκπαίδευση Ἑλλήνων μὲ τὴ μεσολάβηση τῆς Ἐπιτροπῆς Ζακύνθου (βλ. Μιχ. Σακελλαρίου, Ἡ ἀπόβαση τοῦ Ἰμπραὴμ στὴν Πελοπόννησο, σ. 229-230).
Προηγούμενες Εκδόσεις: ΙΑΘ, τ. 3, σ. 200-204.
Ἀντίγραφον
Ἡ παλαιὰ ἀγάπη ἥτις μοὶ ἐθρέφετο ἀπὸ τὴν ἐξοχώτητά σου, ἀπὸ τὸν γενναῖον ἀνεψιόν σας Νικῆτα, καὶ ἄλλους πολλούς, κατὰ τὰ ὅπλα γενναίους ἀδελφούς μας, καὶ ἡ ἱερὰ αἱτία τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας, καὶ τῆς ἁγίας θρησκείας, ὁποῦ κατὰ τῶν ἀδίκων καὶ ἀπίστων βαρβάρων διαφεντεύεις, εἶναι αἱ αἱτίαι ὁποῦ ἀφήσας τὴν νῆσον Ζακύνθου, μὲ τοὺς πέντε υἱούς μου, ἦλθον εἰς τὰ ἱερὰ ταῦτα χώματα, διὰ νὰ εὐχαρίστως ἑννοθεὶς μετὰ τῆς γενναιωτητός σας παλλαιοὺς συμμάχους μου, πολεμίσω, θεωρικῶς τε, καὶ πρακτικῶς κατὰ τῶν ἐχθρῶν σας. Ἐλπίζω ὅτι θέλεις ἐπαινέσει ταύτην μου τὴν ἀπόφασιν ἥτις δέν ἀποβλέπει εἰς ἄλλο, εἰμὶ εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος σας.
Ὁ πεπαιδευμένος φίλος σου κύριος Γεώργιος Σισίνης διοικητής τῆς ἐπαρχίας ταύτης μὲ ἐδέχθη μὲ ὅλην τὴν δυνατὴν ἀγάπην καὶ ἐπληροφορήθη, ἀκούσας καὶ συλλογισθείς τὰς συμβουλάς μου. Καθὼς χθὲς (δευτέρα ἡμέρα τοῦ ἐδὼ φθασιμοῦ μου) ἔκαμε νὰ ἔλθουν μὲ ἐμὲ τινὲς ἔφιπποι, ὑπὸ τὴν ὀδηγίαν τοῦ γενναίου στρατηγοῦ υἱοῦ του κυρίου Χρυσάνθου, οἵτινες νὰ διδαχθοῦν τὴν τάξιν τῆς ἱππικῆς. Οὗτοι μοὶ ἔδοσαν μεγάλας ἐλπίδας διὰ τὰς ἐξαιρέτους δοκιμάς των, καὶ τὴν ἐφηΐαν των, εἰς τὸ νὰ μάθουν ἐν μικρῷ διαστήματι μιᾶς ὥρας τὰς πρώτας ἀρχὰς καὶ βάσεις τῆς ἱππικῆς τέχνης. Ἔδοσε νὰ κατασκευάσουν καὶ τὰς λόγχας μὲ τὰς ὁποίας νὰ πολεμοῦν ἔφιπποι. Μὲ τὸν Πελοπίδην εἰς Ζάκυνθον ὁμίλησα περὶ τῆς ἐξοχωτητός σου πολλά, αὑτὸς δὲ μετ’ οὐ πολὺ θέλει ἐλθεῖ ἐδώ, καὶ δι’ αὐτοῦ θέλει σοῦ γράψω ἐκτεταμένως.
Ταύτην τὴν εὐκαιρίαν ἔκλεξα διὰ νὰ σοὶ ἀναναιώσω τῆς παλαιὰς φιλίας μας τὰς ἰδέας, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκ καρδίας σὲ ἀσπάζομαι.
Ἐν Γαστούνῃ τῇ 22 7βρίου 1825, Ἔ(τος) Ν(έον)
Παλαιὸς τῶν ἁρμάτων ἀδελφὸς καὶ φίλος σου,
Ὁ ἐλευθέριος στρατηγὸς
Rosaroll Scorza
Πρὸς τὸν ἐξοχώτατον καὶ ἀρχιστράτηγον κύριον Θεόδωρον Κολοκοτρόνην.
Εἰς τὸ στρατόπεδόν του.
