Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννη (Γενναίου) Κολοκοτρώνη πρὸς τὸν πατέρα του Θεόδωρο, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἐνημερώνει ὅτι μὲ τὸν «Κωνσταντάκην» καὶ μὲ τοὺς ταχυδρόμους ἔλαβε τὶς διαταγές του. Σημειώνει πὼς ξεκινοῦν γιὰ τοὺς Πετσάκους καί, ἀφοῦ συναντήσει τὸν θεῖο του (τὸν Δημήτριο Πλαπούτα), θὰ τοῦ στείλει ἀναλυτικὴ ἐπιστολή. Σχολιάζει τὴ νίκη τοῦ Δημ. Πλαπούτα στὴν Καυκαριά (λόφος / θέση ἀνάμεσα στὰ χωριὰ Γουρζούμισα [σημ. Λεόντιο] καὶ Πετζάκοι τῆς ἐπαρχίας Πατρῶν) καὶ τὶς μεγάλες ἀπώλειες τῶν ἐχθρῶν (βλ. Κων. Τριανταφύλλου, Ἱστορικὸν Λεξικὸν Πατρῶν, τ. 1, σ. 746-747, 1007). Ἀναφέρεται ἀναλυτικὰ στὶς μελλοντικὲς κινήσεις του, ἐνῶ ἐνημερώνει πὼς ζήτησε ἀπὸ τὸν Δημ. Πλαπούτα νὰ «πιάσει» τὸ μοναστήρι τῆς Μακελαριᾶς, στέλνοντας ἐκεῖ τὸν καπετάνιο Φραγκάκη (ἢ καὶ Φραγκόπουλο). Τέλος, ἐπισημαίνει πὼς οἱ πρώην προσκυνημένοι, ποὺ πέρασαν ξανὰ στὴν ἐπανάσταση (βλ. τὰ σχετ. [968] καὶ [971]), ἀγνόησαν τὶς ἐντολὲς τῶν ἐχθρῶν, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἐνέργειά τους ὡς «καλὸν δεῖγμα τῆς πρὸς ἠμᾶς ἐμπιστοσύνης των». Στὸ ὑστερόγραφο σημειώνει τὸν ἀριθμὸ τῶν στρατιωτῶν ποὺ διαθέτει καὶ τὴν ἀποχώρηση τῶν ἀνδρῶν τοῦ Χρύσανθου Σισίνη, λόγω τῆς ἐμφάνισης ἐχθρικῶν δυνάμεων στὴν ἐπαρχία τους. Στὴν πρώτη ἔκδοση τοῦ παρόντος παραλείφθηκε τὸ ὑστερόγραφο. Ὁ ἀναφερόμενος «Κωνσταντάκης» ὡς κομιστὴς τῆς ἀλληλογραφίας καὶ ἴσως καὶ προφορικῶν ὁδηγιῶν, δὲν ταυτίζεται μὲ βεβαιότητα, ἴσως πρόκειται γιὰ τὸν Κωσνταντίνο (Κωνσταντάκο) Δημητρακόπουλο, μέλος τῆς οἰκογενείας τῶν ἐμπίστων ἀκολούθων τοῦ Θεόδ. Κολοκοτρώνη ἀπὸ τὴν Ἁλωνίσταινα, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται ὅτι αὐτὴν τὴν περίοδο ὑπηρετοῦσε στὶς δυνάμεις τοῦ Γενικοῦ Ἀρχηγοῦ (βλ. ΕΒΕ, Ἀρχεῖο Ἀγωνιστῶν, φάκ. «Κωνσταντίνος Δημητρακόπουλος»).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 539.
Βλ. Σχετικά:
0968, 0971
Σεβαστὲ μου πάτερ!
ἔλαβον καὶ τὰ μὲ τὸν Κωνσταντάκην καὶ τὰ μὲ τό μεντζήλι γράμματα καὶ διαταγὰς σου καὶ κατ’ αὐτὰς θέλει τὰ βάλομεν ὅλα εἰς πρᾶξιν. Ἥδη εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ὥραν τοῦ ἀναχωρισμοῦ διὰ τοὺς Πετζάκους, καὶ δὲν ἔχω καιρὸν νὰ σοῦ ἀποκριθῶ ἓν πρὸς ἕν, ἀλλὰ ἀνταμωνόμενοι μὲ τὸν θεῖον μου, καὶ ὁμιλοῦντες μετ’ αὐτοῦ θέλει ἀποκριθῶμεν εἰς ἕνα ἔκαστον κατὰ τό γράφειν του. Ἡ νίκη τοῦ θείου μου κατὰ τὸν Καυκαριά, ἔγινε μία ἀπό τὰς σημαντικάς, ἐπειδή ἐφονεύθησαν ὑπέρ τοὺς ἑκατὸν ἐχθροὶ καὶ ἄλλοι τόσοι λαβωμένοι καὶ μεταξὺ τῶν ζώντων Ἀράβων ἔπιασαν καὶ δύο σιμαιοφόρους μὲ τὰς σημαίας των. Ἡμεῖς ἐκκινοῦμεν ταύτην τὴν ὥραν διὰ τῶν Λαπάδων εἰς Πετζάκους, διότι δὲν ἐκρίναμεν ὡς καλὸν νὰ ὑπάγωμεν εἰς Μακελαριάν, διότι τό μοναστῆρι δὲν ἔχει νερὸν καὶ ἔπειτα δὲν ἔχομεν καὶ τὰ ἀναγκαῖα ἐφόδια. Προλαμβάνομεν νὰ πιάσωμεν τοὺς Πετζάκους καὶ τὰ λοιπὰ πέριξ χωρία, διότι ὁ ἐχθρὸς ἀπεφάσισε νὰ πιάση αὐτὰ καὶ τό Μαυρήκι διὰ νὰ σφαλίσῃ τοὺς ἡμετέρους εἰς Καυκαριά. Ἔγραψα τοῦ θείου μου νὰ πιάσῃ τὴν Μακελαρ͜ιάν, στέλλωντας ἐκεῖ τὸν Φραγκάκην. Ὅθεν ἡμεῖς ἀφοῦ ὀχυρώσωμεν αὐτὰς τὰς θέσεις καλά, ἔχομεν ἐλευθέραν τὴν διάβασιν καὶ τὴν κοινωνίαν μὲ τὸν θεῖον μου. Οἱ νεωστοὶ μετακαλεσθέντες προσκυνημένοι, ἐπιμένουν πρὸς τὸ μέρος μας μὲ μίαν πολιτικὴν πρὸς τὸν ἐχθρόν, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τῶν καπεταναίων νὰ ὑπάγουν καὶ δὲν ἠθέλησαν, τό ὁποῖον εἶναι καλὸν δεῖγμα τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐμπιστοσύνης των. Μ’ ὅλα ταῦτα ἔχομεν καὶ τὰς ἀναγκαίας προφυλακὰς ἀπό αὐτούς. Ἀνταμωνόμενοι μὲ τὸν θεῖον μου, ὡς [... ἀ]μέσως σᾶς κάμνομεν τακτικὰς ἀποκρίσεις εἰς ὅσα μᾶς γράφεις [...] σὲ εἰδοποιήσαμεν καὶ τὰ καθ’ ἡμᾶς καὶ τὰ περὶ τῶν ἐχθρῶν [...] [πρὸς] τὸ παρὸν δὲ μένω ἐν τοσούτῳ εὐσεβάστως.
Τῇ 29 Αὐγούστου 1827
ἀπό Λεχοῦρι
Ὁ υἱὸς σου
Ἰωάννης Κολοκοτρώνης
Τὸ σῶμα μας εἶναι ἕως 1500 πραγματικῶς διότι τοῦ Χρύσανθου ἀπεχώρησαν ἀκούσαντες πρότερον ὅτι ἤθελε κινηθῇ ὁ ἐχθρὸς κατὰ τῶν μερῶν των. Καὶ τώρα ἔστειλε νὰ τοὺς συνάξῃ. Τοὺς κυρίους Μπούκουραν καὶ Ταγκόπουλον ἀσπάζομαι. Ἀνταμωνόμενοι μὲ τὸν θεῖον μου θέλει κάμωμεν τὰς ἀποκρίσεις κατὰ τὸ γράφειν τους.
