Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀντώνη καὶ τοῦ Ἀναστάσιου Μαυρομιχάλη πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μὲ τὴν ὁποία ἀρχικὰ ἐκφράζουν τὴν ἱκανοποίησή τους γιὰ τὴ μετάβασή του στὴ «Σπάρτη» (: Μάνη). Τὸν ἐνημερώνουν, ἀκόμη, πὼς οἱ ἴδιοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ ξεκινήσουν γιὰ τὴν ἐκστρατεία, ὅταν φτάσουν οἱ δικοί τους ἀπὸ τὴ Μονεμβασία. Ἀναφέρονται, ἐπίσης, στὸ ζήτημα τῶν ἐφοδίων καὶ δηλώνουν πὼς ἔχουν πολὺ λίγα καὶ δὲν πρέπει αὐτὰ νὰ διατίθενται «εἰς μάτην», ἐνῶ σχολιάζουν ὅτι γιὰ τὴ διαχείρισή τους ἔχουν διοριστεῖ φροντιστὲς ἀπὸ τὴ Διοίκηση. Ἀναφέρονται σὲ προηγούμενη ἀποστολὴ ἐφοδίων στὸν Νικήτα Σταματελόπουλο· σημειωτέον, ὅτι ὁ ἴδιος σὲ ἐπιστολὴ τῆς προηγούμενης ἡμέρας διαμαρτυρόταν γιατὶ δὲν τοῦ ἔδιναν πολεμοφόδια χωρὶς ἔγκριση ἀπὸ τὸν Πετρόμπεη (βλ. σχετ.). Ἡ παρούσα εἶναι ἀπάντηση σὲ ἐπιστολὴ ποὺ ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης συνέταξε ἀμέσως μόλις ἔλαβε, στὶς 24 Σεπτεμβρίου στὸν Ἁλμυρό, τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Νικηταρᾶ, καὶ τὸ ἔγγραφο παραδόθηκε αὐθημερὸν στοὺς Μαυρομιχαλαίους.
Προηγούμενες Εκδόσεις: Ὑπομνήματα, σ. 558-559.
Βλ. Σχετικά:
1009
Ἐξοχώτατε ἀδελφέ!
Καὶ τὴν προχθὲς ἀπὸ Σκαρδαμοῦλαν ἐλάβομεν τὸ ἔξοχόν σου, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ἠθέλαμεν σοὶ ἀποκριθῇ, ἐὰν δὲν εἴχομεν ἐλπίδα τῆς προσωπικῆς ἡμῶν ἀνταμώσεως. Ἐλάβομεν δὲ καὶ ἤδη ἕτερον ἔξοχὸν σου, δι’ οὗ πληροφορούμεθα ὅτι σπουδαῖαι πολεμικαὶ περιστάσεις σὲ ἀνάγκασαν διὰ νὰ ἀπέλθεις εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον. Ὅθεν σοὶ ἀποκρινόμεθα διὰ τοῦ παρόντος μας καὶ εἰς τὰ δύο γράμματά σου, ὅτι μεγάλως ἐχάρημεν, καὶ εὐχαριστήθημεν οὐκ ὀλίγον διὰ τὴν εἰς τὴν πατρίδα μας Σπάρτην ἄφιξίν σου, ἤτις ἀποβλέπει διὰ τὴν γενικὴν ἕνωσιν αὐτῆς καὶ ὑπάρχει σύμφωνος μὲ τάς ὀδηγίας καὶ γνώμην τοῦ σεβαστοῦ ἡμῶν ἀδελφοῦ καὶ πατρός. Καὶ εἴθε οἱ κοινωφελεῖς καὶ πατριωτικοὶ λόγοι σου νὰ δώσουν ἐντύπωσιν εἰς τάς καρδίας τῶν ἐκεῖσε συνελθόντων ἀδελφῶν καπεταναίων καὶ λοιπῶν πατριωτῶν διὰ τὸ γενικὸν ὄφελος. Ἡμεῖς κατὰ χρέος θέλομεν προσπαθήσει μὲ τὸν ἐρχομὸν τῶν ἡμετέρων ἀπὸ Μονιμβάσιαν, περὶ ὅσων ἀφορῶσι εἰς τὸ κοινὸν καλόν, καὶ νὰ γενῇ ἡ ἐκστρατεία πρός ἀπόκρισιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ ὑπεράσπισιν τῶν ἀδυνάτων μερῶν.
Περὶ δὲ τῶν τροφῶν σοὶ λέγομεν, ὅτι αἱ τροφαὶ αὔται ἐν ᾧ εἰσίν πολλὰ ὀλίγαι, ἔχομεν καὶ διαταγάς καὶ ὀδηγίας, ὅτι νὰ μὴν ἐξοδευθῶσιν εἰς μάτην, ἀλλ’ εἰς πραγματικάς ἀνάγκας τῆς Πατρίδος, μ’ ὅλον τοῦτο ὑπάρχουσι καὶ φροντισταὶ διορισμένοι παρὰ τῆς Σ(εβαστῆς) Διοικήσεως περὶ αὐτῶν, καὶ ἐν ᾧ ἔχομεν τοιαύτας ὀδηγίας δὲν ἐλείψαμεν νὰ στείλωμεν προχθὲς εἰς περιλαβὴν τοῦ στρ(ατηγοῦ) Νικηταρὰ ἑκατὸν κοιλά, τὰ μὲν 50 σῖτον, τὰ δὲ 50 κοῦκλα. Τώρα λοιπόν, διὰ τάς ἄνω αἰτίας, δυσκολευόμεθα νὰ δώσωμεν ἐὰν δὲν ἴδωμεν πραγματικὴν ἀνάγκην, διὰ νὰ ἐξοδευθῶσιν ἐν καιρῷ μόνον πολέμου καὶ ὄχι εἰς ἄλλον καιρόν. Ὅταν δὲ ἴδωμεν ἀνάγκην μὲ δεύτερον γράμμα σου θέλομεν κάμῃ τὴν δυνατὴν ἐξοικονόμησιν ἀπὸ διακόσια ἤ τὸ πολύ τριακόσια κοιλά. Διὰ δὲ τὰ φυσέκια ὁποῦ μᾶς γράφεις νὰ στείλωμεν δύω χιλιάδες δεκάρια κατὰ τὸ γράφειν τοῦ ἀρχιστρατήγου, ἡμεῖς φυσέκια διόλου δὲν ἐλάβομεν εἰμή μέρος βαρούτης καὶ μέρος μολύβδου, τὰ ὁποῖα ἀσφαλίσθησαν εἰς Λιμένι ὡς εἰς ἀσφαλέστερον μέρος, καὶ ἐστείλαμεν καΐκια νὰ μετακομίσῃ μέρος ἐξ αὐτῶν, καὶ ἀνάγκης κατεπειγούσης θέλομεν σᾶς προμηθεύσει καὶ ἀπὸ αὐτά. Καὶ ἐν τοσούτῳ μένομεν μὲ ὅλην τὴν ἀδελφικὴν εἰλικρίνειαν.
1827 Σεπτεμβρίου 24
Κυτριόθεν
Οἱ ἀδελφοὶ
ἀντώνιος μαυρομιχάλης
Ἀνα(στάσιος) Π. Μαυρο(μιχάλης)
[ἐπὶ τοῦ νώτου:]
495
Ἀντώνιος Μαβρωμιχάλης καὶ λοιποὶ
24 7βρίου Κυτριὲς ἐγράφη
Ἁλμυρὸν Δ ἐλήφθη
ἀπόκρισις εἰς τὰς 25
[ἀπὸ ἄλλο χέρι:] 1827
