Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Ἶσον ἀπαράλλακτον τῷ πρωτοτύπῳ Σεβαστὴ Διοίκησις. Ἀπὸ τὸν κύριον Γεώργιον Δαρειώτην τὸν ὁποῖον μαχσοὺς χθὲς ἐξεκίνησα διὰ τὰ αὐτόσε, πληροφορεῖσθε τὰ ἐξ ἀτυχίας, καὶ τῶν παθῶν, καὶ ἀπὸ τὴν μικροψυχίαν τινῶν, νέα ἐπελθόντα εἰς τὴν Πατρίδα δυστυχήματα, καὶ ὅτι ὑποπέσαμεν εἰς ἀνώτερον μέγαν κίνδυνον, μ’ ὅλον ὁποῦ ἡμεῖς, κατὰ τὸ πατριωτικὸν χρέος μας, εἴχομεν ἀπόφασιν νὰ πολεμήσωμεν ἕως τῆς τελευταίας σταλαγματιᾶς τοῦ αἵματός μας, καὶ γενναίως ἐνασχολούμεθα καὶ ἐμψυχώναμεν νὰ πολεμήσωμεν εἰς τὴν Καλαμάταν· τὸ ὁποῖον ἐστάθη ἀδύνατον, καὶ μόλις ἐδυνήθην, διὰ τῆς βοηθείας τοῦ ἁγίου Θεοῦ, ν’ ἀποφύγω τὸν θάνατον, καὶ ἔφθασα τὴν ἰδίαν ἡμέραν ἐνταῦθα εἰς τὸ Πετροβοῦνι τῶν Καπετανιάνων μέ πολλὰ ὀλίγους, οἱ δὲ λοιποὶ ὅλοι ἐτραβίχθησαν. Δὲν ἔλειψα ὅμως ὁποῦ ἀμέσως ν’ ἀναλάβω τὸν ἴδιον πατριωτικὸν ζῆλον, καὶ τὴν ἀπόφασιν διὰ ν’ ἀποθάνω, ἤ νὰ ἰδῶ τὴν Πατρίδα μου ἐλευθέραν ἀπὸ τὸν κίνδυνον. Ἄρχησα δραστηρίως καὶ ἐνεργῶ εἰς ὅλα τὰ μέρη τῆς Μάνης, ὁποῦ ἴσως τώρα αἰσθάνθησαν πλέον τὸν κίνδυνον εἰς τὰς ψυχὰς των, τόσον αὐτοί, ὅσον καὶ οἱ Πελοποννήσιοι, ὁποῦ ἀνάθεμά τα καὶ τὰ δύο, καὶ ἐλπίζω νὰ συναχθοῦν ὅσοι βαστοῦν ἅρματα μέ ἀπόφασιν, ὅσοι ἡμεῖς ἔχομεν, ἢ νὰ γλυτώσωμεν, ἢ ν’ ἀποθάνωμεν, στέλνωντας ἀμέσως καὶ τὸν αὐτάδελφὸν μου καπ. Γιάννην εἰς ταῖς Κιτριαῖς, καὶ ἄλλους εἰς Ἁρμυρόν, φτιάνωντας καὶ τοὺς μύλους τῶν Καπετανιάνων, τοὺς ὁποίους ἔκαυσαν οἱ ἐχθροί, καὶ ὁδηγῶντας ἐκεῖ νὰ συνάζωνταὶ ὡς παράλια καὶ στενὰς θέσεις. Ἀλλ’ ἐπειδὴ καὶ ἀπὸ ζωοτροφίας, καὶ πολεμεφόδια εἴμεθα δι’ ὅλου ἐλλειπεῖς, καὶ οἱ Μανιᾶται μόλις διὰ δύο καὶ τρεῖς μῆνας κάμνουν ἀπὸ τὰ κτήματὰ τους, διὰ νὰ ζήσουν τὰς φαμηλίας των, ἀνάγκη πᾶσα νὰ ταχύνῃ ἡ Σ(εβαστὴ) Διοίκ(ησις) ἀρκετὰς ζωοτροφίας καὶ πολεμεφόδια ὅσον τάχος διὰ θαλάσσης, καὶ συγχρόνως ν’ ἀποστείλῃ δύο γολέτας ἀξίας νὰ παρευρίσκωνται εἰς τοῦτον τὸν κόρφον, καὶ νὰ ἐμποδίζουν κάθε θαλάσσιον [[δέν]] βοήθειαν τοῦ ἐχθροῦ. Πρὸ πάντων ὅμως νὰ φροντίσῃ ἡ Σ(εβαστὴ) Διοίκ(ησις) διὰ νὰ ἐμποδίσῃ ὁ ἑλληνικός στόλος μας τὴν τετάρτην μετακόμισιν τοῦ ἐχθρικοῦ, διὰ νὰ μὴ λάβῃ καὶ ἑτέραν δύναμιν ὁ ἐχθρός, δι’ ὅτι τότε γίνεται κύριος τῆς δυστυχοῦς καὶ ἀνοήτου Πατρίδος. Ὁμοίως νὰ ἐνεργήσῃ δραστηρίως διὰ νὰ τρέξουν ἅπαντες οἱ εἰς Χριστὸν βαπτισμένοι καὶ ὁπλοφόροι ἐναντίον του, καὶ τούτων γινομένων, πρῶτα ὁ Θεός, δέν θέλει προοδεύσει περισσότερον, ἀλλὰ καὶ θέλει ἀναπληρώσει μέ τὸ ἴδιον μιαρὸν ἄτομὸν του, τὰ ὅσα καθ’ ἡμῶν ἔπραξε. Λοιπὸν ἄς ἐνεργηθοῦν ἐν συντομίᾳ, ἐπειδὴ καὶ ἡ περίστασις βραδύτητα δέν ἐπιδέχεται. Οἱ ἐχθροὶ ἄχρι τῆς ὥρας εὑρίσκονται εἰς τὴν Καλαμάταν, καὶ τὶ σκοπεύουν, ἀγνωοῦμεν. Εἴθε ὅμως ἡ θεία πρόνοια νὰ τοὺς ἐμποδίσῃ ἀπὸ κάθε πρός τὸ παρὸν κίνημα ἕως νὰ συναχθῶμεν καὶ ἡμεῖς ἀρκετοί, διὰ νὰ ἐμποδίσωμεν τὴν ὁρμήν του. Μένω εὐσεβάστως. 30 Μαΐου 1825, Πετροβοῦνι. Ὁ εὐπειθὴς πατριώτης π. μαυρομιχάλης [ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:] Πρὸς τὴν σεβαστὴν Διοίκησιν Εἰς Ναύπλοιον [ἐπὶ τοῦ νώτου:] Μαΐου 30 Πετρούμπεϊς Μαυρομιχάλης