Περίληψη
Ἐπιστολὴ τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πρὸς τὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐκτελεστικοῦ Σώματος Γεώργιο Κουντουριώτη, μὲ τὴν ὁποία ἀρχικὰ τὸν ἐνημερώνει γιὰ τὶς κινήσεις του καὶ τὴ συγκρότηση στρατοπέδου στὸ Λεοντάρι, τὸ ὁποῖο ἀριθμοῦσε 10.000 ἄνδρες. Ἐπιπλέον, ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης προτείνει νὰ διοριστεῖ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ὁ Ἀναγνώστης Δεληγιάννης στὴ θέση τοῦ Γρηγόριου Δικαίου, ποὺ εἶχε σκοτωθεῖ στὸ Μανιάκι. Ὅπως γνωρίζουμε ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία, ἡ πρόταση τοῦ Κολοκοτρώνη δὲν ἔγινε δεκτὴ καὶ χρέη Ὑπουργοῦ συνέχισε νὰ ἐκτελεῖ ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ Ὑπουργείου Γεώργιος Γλαράκης (βλ. Γεώργ. Δημακόπουλος, Διοικητικὴ ὀργάνωσις, σ. 233). Τὸ πρωτότυπο τῆς ἐπιστολῆς ἔχει δημοσιευτεῖ ἀπὸ τὸν Ἀντώνιο Λιγνὸ στὰ Ἀρχεῖα Λαζάρου καὶ Γεωργίου Κουντουριώτου 1821-1832, χωρὶς νὰ ἐντοπίζονται διαφορὲς ἀπὸ τὸ παρόν. Στὴν παρούσα ὁ Γεώργ. Κουντουριώτης ἀπάντησε λίγες ἡμέρες ἀργότερα (βλ. σχετ.).
Προηγούμενες Εκδόσεις: Υπομνήματα, σ. 150 ▪ ΙΑΘ, τ. 2, σ. 331-332 ▪ Ἀρχεῖα Λαζάρου καὶ Γεωργίου Κουντουριώτου 1821-1832,τ. 4, σ. 543-544.
Βλ. Σχετικά:
0323
<ἀριθ.> 265
Ἐκλαμπρότατε κύριε!
Ὑπήκοος εἰς τὴν φωνὴν τῆς Πατρίδος καὶ εὐπειθής εἰς τάς διαταγὰς τῆς Σ(εβαστῆς) Διοικήσεως, ἄνευ ἀναβολῆς ἔτρεξα ὅπου ὁ κίνδυνος ἀπῄτει τὴν συνδρομήν μου, διὸ δὲν ἔλαβα καιρὸν νὰ σᾶς γράψω τόσον καιρὸν κατὰ τὸ χρέος μου. Μὲ πολλοὺς ἀγῶνας ὡς τόσον καὶ κόπους, καὶ μὲ πολλοτάτας δυσκολίας τὰς ὁποίας ἀπήντησα, ἐκίνησα τὴν ἐκστρατείαν· δέκα χιλιάδες στρατιῶται καλοὶ συμπληροῦσι τὸ σημερινὸν στρατόπεδον, καὶ ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν ἐλπίζω νὰ διπλασιασθῇ. Τὰς θέσεις ὅσαι ἀναγκαιοῦν ἔχομεν ὀχυρωμένας ἀσφαλῶς. Οἱ ἐχθροὶ μέχρι τοῦδε κίνημα δέν ἔκαμαν. Οἱ Ἕλληνες τοὺς περιμένουν γενναίως, καὶ ἂν δὲν ἔλθουν ἐκεῖνοι, μετ’ ὀλίγας πηγαίνομεν ἡμεῖς ἐναντίον [[μας]] των. Εὐχόμεθα μόνον καλὴν ἔκβασιν εἰς τὴν ἐσχάτην ἔκπλευσιν τοῦ ἑλλ(ηνικοῦ) μας στόλου, καὶ τότε οἱ φαῦλοι οὖτοι Ἄραβες, ἄφευκτα θέλουν γίνει παρανάλωμα τῆς αὐθάδείας των.
Ἐκλαμπρότατε! Ὁ Κολοκοτρόνης εἶναι ἐκεῖνος ὁ πατριώτης εἰλικρινὴς καὶ σταθερὸς καθὼς μὲ φωνὴν ζῶσαν σᾶς ἐξηγήθην. Κᾀνένα τι δέν ἠμπορεῖ νὰ ἰσχύῃ εἰς τὴν ψυχήν μου παρὰ τὴν ἀγάπην τῆς Πατρίδος. Δι’ αὐτὴν ἀγωνίζομαι μὲ ἀπόφασιν νὰ θυσιάσω ἂν κάμῃ χρεία καὶ τὴν ὑστέραν ῥανίδα τοῦ αἵματός μου, καὶ αὐτῆς τὸ συμφέρον μὲ παρακινεῖ νὰ σᾶς προτείνω μίαν γνώμην, καὶ ἂν τὴν ἐγκρίνετε, νὰ ἠθέλατε τὴν βάλει εἰς ἐνέργειαν. Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν χηρεύει, καὶ εὔλογον ἔκρινα διὰ πολλοὺς συμφέροντας λόγους, τοὺς ὁποίους δέν ἐκθέττω ἐν τῷ παρόντι, νὰ διορισθῇ εἰς αὐτὸ ὁ ἀδελφὸς κὺρ Ἀναγν. Δελιγιάννης ὑπουργός, καὶ ἂν ἐγκρίνετε τὴν γνώμην μου ἢ οὔ, παρακαλῶ νὰ ἔχω ἔκλαμπρόν της ἀπόκρισιν. Παρακαλῶ πρὸς τούτοις νὰ μοῦ γράφετε συνεχῶς προστάζοντές με καὶ συμβουλεύοντές με εἰς τὰ δέοντα. Δέν θέλω λείπει καὶ ἐγὼ νὰ κάμω τὸ χρέος μου ἀντεπιστέλλων.
ὁ πατριώτης καί
ἀδελφὸς
Θ. Κολοκοτρόνης
Τῇ 4 Ἰουνίου 1825
Λεοντάρι
[σημείωση ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Κολοκοτρώνη:]
προς τον Γκου(ντου)ρτιότη
[ἐπὶ τοῦ νώτου:]
σχέδιον γράμ(ματος)
Πρὸς τὸν ἐκλαμπρ(ότατον) πρόεδρον Γεώργιον Κουντουριώτην
Ἰουνίου 4
